Doorgaan naar hoofdcontent

Naar de sportschool - of niet

Ik houd niet van de sportschool. Jij?
Enige tijd voor mijn vijftigste verjaardag vond ik het opeens tijd worden voor de sportschool. De kilo’s waren er langzaam aan gekomen, de buik had drie zwembandjes gekregen en als jubilerende Sarah wilde ik toch een beetje kek voor de dag komen maar ik heb altijd een bloedhekel aan de sportschool gehad. Nu er eentje op loopafstand om de hoek was, had ik geen smoezen meer en wilde ik het wel een keer proberen. Bovendien hadden ze ook lessen zumba, pilates en iets voor de drie B’s. Met een aantal rondborstige vrouwen kwam ik op woensdagochtend in een beweegclubje terecht samen met een leuke, jonge trainer die ons gewoon lekker liet kletsen tussen de buikspieroefeningen door. De koffie na afloop en de babbels droegen bij aan de feestvreugde. Ik werd even zo enthousiast dat ik zelfs op spinning ging op de vroege maandagochtend en een zwarte fietsbroek kocht met een zeemleren kruis. Toen de sportschool wisselde van eigenaar, de muziek steeds harder werd, de koffie verdween, de trainer werd ontslagen en er overal boksballen als paddestoelen uit de grond rezen, hield ik het voor gezien. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik nog een keer aan een bootcamp meegedaan. Ik wist niet precies wat dat was maar het bleek te gaan om heel heftig zweten, opduwen, hardlopen en dat alles zoveel en zo snel mogelijk. De rest van de groep bestond uit een jong meisje met een paardenstaart, een frisse marathonloper met mooie kuiten en een veel te dikke man. Na de eerste les verdween het jonge meisje, na drie lessen hield ook de dikke man het voor gezien. Toen bleef ik over met de sportieve veertiger. Een ervaring rijker besloot ik op 53-jarige leeftijd; ik hoef niet meer naar de sportschool. Dat is zo fijn aan ouder en milder worden; nee lieverd, jij hoeft niet meer op jouw leeftijd. Met deze afwijzing ben ik in het goede gezelschap van Midas Dekkers: ’Het enige dat je met sport bereikt is anderhalf miljoen blessures per jaar.’ Voordelen van de sportschool zijn er ook: op de loopband kun je je favoriete serie bekijken of het nieuws volgen. Tijdens het fietsen kun je een boek lezen. Iedereen moet vooral kiezen wat past bij zijn eigen leeftijd, voorkeuren en mogelijkheden.

‘In den beginne schiep de mens de stoomtrein.
Nu hoefde hij nooit meer te lopen.
De tweede dag schiep hij de hijskraan, de derde de elektrische stoel.
Het blik werd de vijfde dag geschapen, een dag na de blikopener, anders heb je er niks aan.
‘Daar zij kruimeldief’, sprak de mens de zesde dag en daar werd kruimeldief.
Nu was alle werk de mens door machines uit handen genomen en de mens zag dat het goed was.
Toen kwam de zevende dag en schiep de mens de sport.’
Midas Dekkers

(Dit is een voorpublicatie uit mijn boek Vitaal en levenslustig - gewicht verliezen en eetpatronen doorbreken)


Reacties

Populaire posts van deze blog

Wil jij een Killerbody?

Laat ik een voorspelling doen. Als je ‘ja’ zegt op deze vraag, ben je jonger dan veertig jaar. Als je ‘nee’ zegt, ben je waarschijnlijk veertigplus. Zelf ben ik ruim veertigplus en ik merkte weerstand tegen deze term. Het klinkt mij veel te strak, te hard, te streberig en te lichaamsgericht. Wie predikt de Killerbody? Begin 2016 bestormde ze de hitlijsten. Niet alleen met haar boek Killerbody, ook met haar muziek. Fajah Lourens (1982) is een knappe, slanke vrouw met Antilliaanse roots en ja, ze heeft een superstrak lijf. Ze traint daar ook heftig voor. Een hele business omringt haar met websites, producten, voedingsprogramma’s en fitnessschema’s. Het is best informatief om te kijken op haar url mykillerbodymotivation en inspiratie op te doen. Maar al gauw gaan de termen bulken, cutten, vetvrije massa, voedingsschema’s me tegen staan. Het is niet mijn cup of tea. Dat zal ongetwijfeld met de leeftijd te maken, ik ben 22 jaar ouder. Maar ook met mijn autonome inslag. Ik doe het g

Antonie Kamerling

Het nieuws slaat in als een bom. Acteur Antonie Kamerling (44) is overleden. Ik ben thuis vanwege de schilders en zet koffie voor ze. Om het beeld van de gelukkige huisvrouw compleet te maken kijk ik met mijn drie kopjes cappuccino even naar Koffietijd van RTL4. Plotseling wordt de uitzending onderbroken en vertellen presentatrices Loretta Schrijver en Quinty Trustfull met verstikte stem dat Antonie Kamerling is overleden. Hij is jarenlang acteur geweest in de soap Goede Tijden Slechte Tijden, een programma van RTL4. Ze breken de uitzending af en het beeld staat een half uur ingeschakeld op de witte villa van waaruit de uitzending plaats vindt. Ik schakel gauw naar Twitter waar het nieuws bij de Trending Topics hoort. #RIPAntonie stroomt vol met condoleances. In de zijlijn van blogs en nieuwssites zie je direct advertenties opduiken van Bol.com met reclame voor de cd en dvd van Antonie Kamerling. De één zijn dood is de ander zijn brood. Beetje bij beetje sijpelt meer nieuws door. He

Stadsmeisje volgt bosman

Toen prinses Irene liet blijken dat ze veel van de natuur hield, er graag tijd in doorbracht en bovendien kon praten met bomen, kreeg ze half Nederland over zich heen. Want hoe kun je nou praten met bomen? Volgens mij is het hetzelfde als praten met God, vergelijkbaar met luisteren naar je hart, je innerlijke stem. Dat komt in de buurt van mediteren zou ik zeggen. Het probleem is vaak dat  in een wereld vol prikkels, wij bijna nooit meer stil worden en dus die innerlijke stem niet meer horen. We praten en babbelen en zijn niet meer gewend om te luisteren naar de stilte. Praten met bomen is niet zozeer taal gebruiken alswel je afstemmen op en verbinden met de energie van de natuur. Bomen omhelzen Zelf ben ik meer een stadsmeisje en niet opgegroeid met natuur. Ik heb moeten leren om verbinding te maken met de natuur en me laten ontroeren. Vaak ben ik er nog te ongeduldig voor. Mijn man is daarin behulpzaam en van hem kan ik veel leren. Hij trekt zich regelmatig terug in het bos om o