De stad als jachtterrein - solo-tentoonstelling

In september ben je welkom in hartje Utrecht bij galerie Niek Waterbolk. In de tentoonstelling ‘De stad als jachtterrein’ komen vondst, kunstwerk en verhaal samen. In deze tentoonstelling zie je werken waarbij ik me laat inspireren door de vondst uit de stad. Mijn fascinatie voor de huid der dingen zul je ook herkennen.In de catalogus wordt van elke vondst de vind-locatie en het jaartal vermeld en het verhaal waarom ik als kunstenaar juist door deze vondst geboeid ben.De stad Utrecht, maar ook de regio doet mee; grenzen van de stad worden wat opgerekt. Ik reis graag, heb oog voor detail en vind op straat van alles. Daarnaast krijg ik vondsten aangereikt van mensen in mijn omgeving die mijn manier van werken kennen. Zo werkt mijn man Wick in de bouw en hij komt regelmatig thuis met een stuk lood of een lijmvondst in prachtige vormen. Eerst verdwijnt de vondst naar het atelier om op een dag te verdwijnen in een eigen context en compositie. Dan voeg ik olieverf toe en maak het geheel op kleur. Ja, soms lijkt het wel koken. Een nieuw werk is geboren.
Je bent van harte uitgenodigd voor deze solo-tentoonstelling in de binnenstad van Utrecht. Geopend vanaf 3 september 2019 vanaf 13.00 uur.

www.elsvegter.nl

Tussen vrijheid en controle

Steeds meer oude fraaie gebouwen krijgen tegenwoordig een herbestemming. Zo werk ik zelf in een voormalig NS-gebouw aan het Utrechtse spoor met andere kunstenaars en creatieven. Maar wat te denken van een gevangenis met 116 cellen? Kunstliefde is de uitdaging aangegaan en heeft deze plek geannexeerd voor een unieke tentoonstelling ‘Onder controle’ van Utrecht Down Under. Kunstenaars reageren met hun werk op het thema ‘controle’. Er zijn installaties, performances, videowerken, tekeningen, beelden en enkele schilderijen te zien. Een impressie van de kunstenaars vind je op mijn blog Huidlandschappen.
Het is fascinerend om door dit pand met deze bijzondere geschiedenis te dwalen. Een beetje creepy ook. De afgesloten en kleine celblokken geven je vanzelf een gevoel van beklemming. Je ziet de kleine wc’s van rvs in de hoek van de ruimte. Ze zien er vies uit. Op sommige muren staan de aftelstreepjes met balpen nog op de muur. In een andere ruimte lees ik de teksten van gevangenen ‘Ik ben eruit, nu zit jij hier’. Die entourage geeft de hele tentoonstelling een macaber tintje. Er valt weinig te lachen maar veel te ontdekken in dit rijksmonument waar ooit Herman Brood en Simon Vinkenoog nog opgesloten hebben gezeten.
Indrukwekkend is de grote tekening van Robbie Cornelissen, een van de kunstenaars. Niet alleen minutieus getekend op dit grote imponerende formaat, maar ook een angstaanjagend en huiveringwekkend beeld. Het roept gedachten en fantasieën op van opsluiting, marteling, executie en totale isolatie. Als ik ergens bang voor ben is het wel de inperking van menselijke vrijheid. Charlie Hebdo ligt nog vers in het geheugen.
De maand mei is bij uitstek de maand om hierbij stil te staan. We herdenken de bevrijding van 70 jaar geleden en de vrijheid die velen nog steeds moeten bevechten. Dan kan ik mij dankbaar voelen om te mogen leven in dit land, in deze stad. Waar ik kan zeggen wat ik wil, kan schrijven wat ik denk, kan doen wat ik verlang en erbij kan lopen zoals ik zelf mooi vind. Iets om dankbaar voor te zijn. Want het kan zo maar weg zijn. Vervlogen.
De tentoonstelling 'Onder Controle' is nog t/m 31 mei te zien in de voormalige Utrechtse gevangenis aan het Wolvenplein.

Silent Spaces

Afgelopen zondag was de opening van de tentoonstelling Silent Spaces in Kunstliefde. Vijf kunstenaars uit binnen- en buitenland nemen de kijker mee naar de oorsprong van kunst, daar waar het begint; bij het materiaal, de verf of het papier. Zo ontstaan verstilde hangende objecten van papier van Truus van den Heuvel. Zacht wiegend door circulerende lucht vullen haar objecten de ruimte. Een mooie tegenhanger hiervan is het wat strenge werk van schilderDigna Weiss. In geometrische kleurvlakken met soms kleine openingen en snijlijnen gebeurt er van alles in de verf. De schilder Erik Oldenhof gaat echt terug naar de basis door de verf in horizontale banen op te brengen en vervolgens banen verf weer weg te schrapen. Een gecontroleerd proces dat een strak minimalistisch werk tot resultaat heeft. Gecharmeerd was ik van het werk van de Duitse Willi Siber. Hij combineert stukjes hout, schroeven en spijkers met epoxy. Op een ingenieuze wijze laat hij de epoxy door het spijkerbed heen druipen, maar wel zo dat er een gladde laag achterblijft. Toevallig ben ik in mijn atelier ook aan het experimenteren met epoxy. Wie het interessant vindt om dit materiaal verder te onderzoeken, is van harte welkom om mee te doen aan de Epoxy-workshop olv. Alexander de Keijzer, zaterdag 9 februari in mijn atelier aan de Concordiastraat Utrecht.  Meer informatie op de website. Silent Spaces is nog te zien t/m 3 februari in Kunstliefde, Nobelstraat 12a, Utrecht.