Happinez

Tijdens mijn ochtendwandeling door de polder zie ik opeens vlaggetjes wapperen bij Fort Voordorp. Wat leuk, ze hebben het versierd. Totdat ik steeds meer vlaggetjes zie en witte tenten en mensen, veel mensen terwijl het hier altijd rustig is. Dan herinner ik het me weer: het Happinez Festival gaat vandaag van start. Fort Voordorp, een toplocatie in het groen omgetoverd in een spiritueel walhalla met fleurige slingers en vlaggetjes. Stiekem sluip ik binnen en pak een programmaboekje mee. Het is nog rustig, voor tien uur. Alleen de workshopmensen en de organisatiecrew loopt regelend rond. Ik bewonder de prachtige decoraties. Overal beelden en versieringen, zelfs de bomen hebben glanzende paarse met goud geborduurde Indiase lappen omgewikkeld. In kleine tipi-tentjes zitten vrouwen in kleermakerszit met een tarotspel tussen hen in, de laatste nieuwtjes uit te wisselen. De mobiel ligt naast hun opgevouwen knieën. Een tent met Dr. Hauschkaproducten, aurahealing, Weleda, spirituele lifestyleboeken, biologische hapjes, chakrameditatie, yoga, veel yoga en opeens ben ik vijfentwintig jaar terug. Het waren de jaren negentig en ik had mijn tweede baan als journalist bij een spiritueel maandblad over bewustwording. Panacea was eigenlijk het oudere zusje van Happinez. Het magazine was zijn tijd ver vooruit maar heeft het toen niet gered. Dat gaat ook niet lukken met zo'n naam natuurlijk. Bovendien organiseerden ze niet van dit soort kleurrijke, swingende festivals. Je had alleen de Onkruidbeurs. In 1993 ging Panacea op de fles en stond ik op straat. Dat was het begin van mijn loopbaan als zelfstandig ondernemer. Er kan pas iets nieuws ontstaan als het oude is afgestorven om er maar eens een spirituele wet in te gooien. Zo wandel ik verder tussen de blije kraampjes met lachende mensen. Er is een veelheid aan koffietentjes, barista's en bars met smoothies en gezonde hapjes. Wat ooit gezweef werd genoemd en voorbehouden was aan de happy few is nu mainstream geworden. Het Happinez festival is de spirituele incarnatie van de Libellezomerweek. De vrouwen beginnen het bruggetje naar het fort toe over te stromen. Sommigen op hun paasbest met lippenstift op, anderen naturel in wijde Ibiza-jurken. Tegen de stroom in baan ik mij een weg naar buiten, terug de polder in richting Voordorpse dijk. Naar huis, naar mijn eigen koffie. De koeien loeien en een file van carpoolende dames staat op de dijk. De eerste auto stopt, het raampje gaat open; 'Is hier het Happinez Festival?' Ja, zo om de bocht, je ziet de slingers vanzelf. 'Oh, dus daar is het?' Ja, aan het einde van de weg en verderop kun je geloof ik parkeren. 'Maar het is daar?' Ja, daar is het echt. De slang van auto's zet zich traag in beweging op weg naar het groene gras.

Vissenbewustzijn

Bloemkool en broccoli in grote vormen, enorme schalen van schelpen, de darmflora met uitstulpingen in bleekroze of beige. Wieren en koralen die waaieren en wiegen. Alles beweegt zachtjes, gaat open en dicht op een organische manier alsof het ademt. Het is een groot lichaam dat ademt en leeft. Alsof ik binnen de huid zwem van een groot organisme. Op stenen heeft zich een nieuwe huid van koraal afgezet van het blauwste blauw. In mijn atelier heb ik pigment dat heet ultramarijn blauw, een krachtig blauw dat hier rondzwemt als een school kleine vissen. Grote vissen van twintig of dertig centimeter in felgeel met zwarte strepen en zo'n prachtige, sierlijke maanvormige vin aan de bovenkant en een subtiel sliertje aan de achterkant. Ook zie ik vissen die levenslang koninginnedag vieren. Koningsdag. Ze zijn donker maar achterop hun staart zit een oranje strik, een soort klavertje vier in heloranje. Vissen in gestreepte pyjama's in geel, lichtblauw en paars. Onder mij zie ik een jongen heel dicht bij het wrak zwemmen. Hee, dat kan dus ook. Ik neem een teug adem en duik met snorkel en al de diepte in. De druk wordt groter op hoofd en oren en het is best moeilijk om naar beneden te zwemmen. Ik raak het koraal aan en zie alles nog beter tot ik geen adem meer heb. Dan zwem ik terug naar de oppervlakte, haal adem door m'n mond en laat de snorkel leeglopen. Soms volg ik een vis een tijdje waardoor ik weer nieuwe vissen ontmoet in blauw en groen of parkietengeel. Ik heb eens meegedaan aan een koraaltentoonstelling. Na afloop kocht ik het grote fotoboek 'bedreigd koraal' van het Wereld Natuur Fonds. Een mooie inspiratiebron voor nieuwe schilderijen. Ik heb me verlekkerd aan de plaatjes. Nu zwem ik zelf rond in die prachtige foto's uit het boek en in mijn eigen schilderij. Alles is van een even grote schoonheid. Mocht je geloven in een god als schepper van hemel en aarde, dan krijg je in deze onderwaterwereld volop bevestiging.

Aanwezig zijn
Er bestaan van die zonnebrillen met gekleurde spiegelende glazen. Geel, blauw, groen, paars dat vloeiend in elkaar overloopt en glanst. In het stille water zie ik grote vissen met zo'n zonnebrillenhuid. Elke keer dat het zonlicht erop schijnt of als ze draaien verandert de kleur. Grote, platte vissen die door het water snijden en waarvan je de ingewanden kunt zien door hun doorschijnende huid. Slangachtige, lange platte vissen met groene strepen in de lengte. En vissen die op dolfijnen lijken, maar dan kleiner, platter en bruiner. Eigenlijk lijkt alleen hun lieve snoetje op een dolfijn. De spinachtigen zijn er ook in de vorm van stekelige, grote krabben. Ze leven tussen de stenen en ik zie ze bij toeval. Ze zijn fragiel opgebouwd met lichte poten met een geel uiteinde. Met hun voorpootjes bewegen ze voortdurend heen en weer over de steen, waarschijnlijk om eten te verzamelen. Ik weet niets van deze wereld maar ben er graag te gast. Op het laatst ga ik heel stil in het water liggen en kijk alleen maar naar de langs schietende vissen. Wat doen ze eigenlijk? Ze schrapen met hun bek soms voedsel van een steen maar in wezen doen ze niets. Ze bewegen mee met de stroom. Ze zijn. Ik voel me even een met de vissen en een nieuw woord komt op: vissenbewustzijn. Ik geloof dat er zelfs een boek over geschreven is, dus een nieuw woord is het waarschijnlijk niet. In dat bewustzijn hoef je niets, kun je volledig rusten in de openheid. Doen, zonder te doen. Aanwezig zijn. Handelen als de situatie erom vraagt.
Met dit inzicht dankzij de vissen, klim ik het water uit.