Organisch leven

Een zelfbedachte term van mijn man: organisch leven. We zitten in de tuin onder onze druivenstruik tijdens een zwoele zomeravond met een glaasje en praten wat over ons doorgaans drukke leven. Een leven dat ik aan elkaar plak met afspraken, lijstjes en schema's. Het voordeel hiervan is dat er veel gebeurt; het nadeel is dat ik me soms voortgestuwd voel van plicht naar plicht, van afspraak naar afspraak. Zelfs de leuke dingen worden dan verplichtingen. Manlief noemt dit 'geagendeerd leven'. Daar tegenover stelt hij 'organisch leven' wat een meebewegen is met de flow, met het leven zelf.  En je begrijpt het al: ik ben meer van de agenda en hij meer van de flow. Deze combinatie van eigenschappen leidt soms tot botsingen in onze relatie, maar vaker tot inspirerende gesprekken. We houden elkaar een spiegel voor. Voorlopig zit manlief nu heel geagendeerd zijn btw-administratie te doen terwijl het buiten zesentwintig graden is en ik hobbel een beetje mee in de flow van de zomer. Mijn Advaitaleraar zei ooit: 'je bent als een dwarrelend blaadje'. Ik kan wel denken dat ik creëer en stuur maar uiteindelijk dwarrel je gewoon, soms een beetje naar links, dan weer een beetje naar rechts. De wind speelt zijn spel. Zo is het leven goed beschouwd ook een spel. Die gedachte geeft een enorme lichtheid en is voor mij een aansporing alles niet te serieus te nemen en me af te stemmen op de flow van het leven zelf. Hoe beweeg jij je tussen de plicht van de agenda en de flow van het leven?

Leef je Verlangen

Wat is jouw verlangen? Tijdens de filosofielessen kreeg ik deze vraag voorgeschoteld. Het riep eigenlijk een beetje irritatie op. Verlangen? Het leven is goed zoals het nu is. Voor mij dan. Verlangen heeft ook iets van reiken en nooit tevreden zijn. Ik ben best tevreden. Twintig jaar geleden ben ik al voor mijn verlangen gegaan. Begonnen als zelfstandig journalist om baas over mijn eigen tijd te zijn. Tien jaar later is daar het zelfstandig kunstenaarschap bijgekomen. Ik heb een man, twee prachtige zoons - wat valt er nog meer te wensen? Toch is het verassend om eens stil te staan bij die vraag: leef ik mijn verlangen? Hoe ziet dat eruit? Het leuke van deze avond was dat we onze favoriete film als kapstok gebruikten. Vervolgens koos je een scène die je daarin raakte. Ik kwam uit bij twee films: 'As it is in heaven' en 'Intouchables'. De laatste film vind ik geweldig vanwege de vriendschap en de humor. De kunst om zwaarte in het leven (de hoofdrolspeler is van top tot teen verlamd) luchtig te houden. Vrijuit te lachen ondanks... In de bioscoop heb ik nog nooit zo gelachen om een film. Heerlijk!
De andere film ontroert me omdat de dirigent zijn verlangen om mensen te raken met zijn muziek volledig leeft. (Hij overlijdt aan het einde van de film maar het verhaal is rond.) Hij laat op muzikale wijze zien dat elk mens zijn eigen toon heeft. Door je stem te laten horen, ontstaat er respect en verbinding met elkaar - als je tenminste naar elkaar luistert. Ben je bereid de toon van de ander te horen en je eigen toon te uiten? De verbondenheid en de vriendschap die in het koor groeit, vind ik prachtig en ontroerend. Zo brengen twee favoriete films mij een stap dichter bij mijn eigen verlangen. De filmscènes kan ik steeds opnieuw oproepen en geven verdieping en kleur aan mijn verlangen. Verbinding, delen en luisteren, humor, creativiteit, lichtheid en plezier. Mijn bijdrage aan de wereld speelt zich hier ergens af. En de jouwe?

Dag Sarah

Toen Sarah vijftig werd, is zij dit blog begonnen. Inmiddels is Sarah weer een paar jaar ouder en zeg ik Sarah vaarwel. In 2010 ben ik begonnen met Twitter en een Twitter-dagboek. Hele dagen zat ik achter de computer te schrijven over lotgevallen in mijn gezin, perikelen op social media en over de kunst. In het dagelijks leven schilder ik in mijn atelier aan roestwerken, huidlandschappen en laagland-series. Hele stukken leven zijn op dit blog 'Sarah op Twitter' gepubliceerd. De nieuwe naam is 'Kunst van het leven'. Waarom? Ik weet nog goed dat ik eind 2010 helemaal verzadigd was van Twitter en me ging ergeren aan de vluchtigheid. Ik kreeg behoefte aan verdieping. Zo startte ik in 2011 met lessen bij de School voor praktische filosofie en Twitter ging op een lager pitje. Sindsdien ga ik elke maandagavond trouw naar filosofieles en laat me inspireren. Zo leerde ik wat 'stilte' is en rust nemen; dat rust net zo belangrijk is als actie en presteren. Een eye-opener. Dit blog ga ik nu gebruiken om jou weer te inspireren. Ik ga bloggen over dankbaarheid, liefde, verlangen, wijsheid, schoonheid en levenskunst. Over levensvragen. En natuurlijk praat ik erover op Twitter want hoewel een vluchtig gebeuren, blijft het wel een actueel, eigentijds en fris medium. Een prachtige manier om te delen en te verbinden. Hoe gebruik jij Twitter? Waar haal jij je inspiratie vandaan? Hoe overleef jij de prikkels van deze tijd? Ik hoor het graag via een reactie op dit blog of via Twitter.
Foto: ontmoeting in Rotterdam tijdens Free Hugs