Kunst van het Leven

Twitter gebruiken

Vandaag rijd ik met de Volvo zoevend naar Haarlem. Muziekje aan, raampje open en genieten. De file op de A2 is net voorbij en binnen het uur ben ik bij vriendin-lief die vandaag alles gaat leren over Linkedin en Twitter. Ze heeft er helemaal geen zin in maar vindt dat ze niet achterblijven kan ‘dan word ik zo’n oude muts’. Ik ga haar vandaag enthousiast maken. Voor haar en alle andere beginnende twitteraars een overzicht in elf stappen. Want twitteren is helemaal niet moeilijk maar je moet in het begin wel even doorbijten.

1. Je begint te surfen naar Twitter.com. Daar maak je een eigen account aan met wachtwoord en gebruikersnaam. Wees slim en schrijf dat ergens op.

2. Je kiest een twitternaam. De meeste mensen twitteren onder hun eigen naam en dat is het duidelijkst. Soms heb je een bedrijf of een markante naam die het heel goed doet. Zo is daar ‘Bakfietsvader’ of ‘Kanteldenker’ en zelf heb ik gekozen voor ‘Huidlandschap’. Het moet karakteristiek zijn voor jou of je bedrijf.

3. Je maakt een profiel door een goede foto van jezelf op te laden. Het mooist is een foto die speciaal hiervoor gemaakt is. Via Linkedin en Twitter kun je in contact komen met fotografen die gespecialiseerd zijn in dit soort kleine portretjes met uitstraling. Ik heb dat zelf laten doen bij ‘PuurPortret’ in Utrecht. Deze aardige fotograaf had een gratis aanbieding daarvoor.

4. Dan vul je je Bio in. Dat betekent een korte omschrijving in steekwoorden wie je bent en wat je doet. Ook hiervoor heb je 140 tekens. Je Bio is belangrijk om gevonden te worden via Google. Dus zorg voor mooie trefwoorden. Ook hier zijn mensen in getraind om je eventueel te coachen.

5. Neem dan een kijkje op Twittergids.nl en laat je inspireren. Hier vind je alle rubrieken waaronder twitteraars zijn ingedeeld aan de hand van hun Bio. Sport, Werk, Gezin, Cultuur, er is van alles. Er bestaat ook een Twitter Top 100 en wat staat daar nu op nummer 1? Oranje! Niet vreemd, zo vlak voor de voetbalcompetitie in Zuid Afrika. Gek genoeg staat ‘Verkiezingen’ niet in de top terwijl over een week de verkiezingen zijn. Misschien moet de verkiezingskoorts nog uitbreken.

6. Je kiest dus enkele rubrieken die bij jou passen en zoekt er dan de twitteraars bij. De voor jou interessante ga je volgen. Als je in hun profiel bent aangekomen, druk je op follow waarna een groen v-tje verschijnt. Dat hoeft niet altijd een persoon te zijn, dat kan ook een museum of nieuwsrubriek zijn. Je kunt ook een politicus of BN-er volgen.

7. Nog leuker is het je eigen collega’s of vrienden te volgen. Die vind je in je eigen profiel rechts bovenaan. Daar staat het balkje ‘find people’. Je vult een naam in en voilà: het twitterprofiel verschijnt en je drukt weer op follow.

8. Mensen gaan jou daardoor ook volgen. Vrienden, collega’s maar ook onbekenden. Er ontstaat een Zwaan-kleef- aan-effect. Dit duurt wel enige weken en daarom zijn de eerste weken het moeilijkst. Het is net als een nieuwe woning of een nieuwe baan: het duurt even voordat je je er thuis voelt.

9. Wat twitter je? Dat bepaal je helemaal zelf als het maar in 140 tekens past. Je kunt zakelijk twitteren en met links naar artikelen, sites en blogs verwijzen. Gebruik hiervoor de tool bit.ly. Deze tool verkort alle lange linken tot een korte code. Bovendien houdt de site een statistiek bij waardoor je kunt zien hoeveel er op je link geklikt is. Meten is weten. Persoonlijk twitteren kan ook. De meeste mensen kiezen voor een mix.

10. Installeer TweetDeck op je computer of telefoon. TweetDeck rubriceert de tweets in overzichtelijke kolommen. De eerste kolom geeft alle tweets weer. De tweede laat de tweets zien waarin jouw naam wordt genoemd. Het zijn openbare reacties. De derde kolom geeft Direct Messages weer. Deze DM-kolom is privé. Niemand leest DM-boodschappen mee. Zo kun je dus even iets persoonlijks zeggen tegen iemand, te vergelijken met een kort mailtje. De overige kolommen lopen vol met de onderwerpen waarover je getwitterd hebt. Bijvoorbeeld #aswolk. Deze kun je na verloop van tijd verwijderen.
11. Gebruik de #. Hierdoor krijgt je tweet een groter bereik. Zo gebruik ik veel #kunst of #inspiratie maar je kunt ook reageren op een tv-programma zoals #DWDD dat erg populair is of #penw wat verwijst naar Pauw en Witteman. En #twexit betekent Twitter Exit, kortom ik stop ermee, moet weg of ga slapen.

Ex-Trouwjurk

De nominatie voor de Social Media Award stuurt al mijn plannen voor vandaag in de war. Verplicht aan mijn nominatie schrijf ik het nieuws op enkele blogs met bijpassende links (wat altijd heel veel tijd kost) en maak verschillende netwerken attent op de mogelijkheid om op mij te stemmen. Hoe meer stemmen, hoe groter de kans dat je in de race blijft. Het is een beetje leuren met jezelf. Op twitter hebben ze daar een mooie formule voor gevonden. Bij vragen of werving sluit je af met de hashtag #durftevragen. Ach, ik ben nu eenmaal deze weg ingeslagen, ik ga de race nu uitlopen ook. Daardoor ben ik vandaag niet op mijn atelier. Het is weer een vreselijk lange computerdag. Mijn enige uitje is de AH en ik lees ter ontspanning even in de Kidsweek van Jelle. Het aanbod van nieuws en foto’s in hapklare brokken vind ik heel verfrissend. Er valt ook altijd wat te lachen. Zoals vandaag de man die de afwas doet met de bruidsjurk van zijn ex. Hij heet Kevin Cotter en komt uit Tuscon, USA. Zijn vrouw is bij hem weggelopen en heeft alleen haar bruidsjurk achtergelaten. Op de vraag: ‘wat moet ik daarmee?’ Kreeg hij als antwoord: ‘doe ermee wat je wilt.’ Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Hij hield de jurk in tact en gebruikte deze vervolgens als spandoek, bezinedop, afwasborstel, koffiefilter, kerstkleed en springtouw. Kevin in Kidsweek: ‘Ik wil 101 gekke ideeën uitvoeren met de jurk en daarover maak ik een boek.’ Hij is nog op zoek naar een uitgever en op internet houdt hij een blog bij. Bezoekers kunnen reageren en zelf ideeën aanleveren. Het is hilarisch om te zien hoe hij staat te afwassen met een tip van de rok van de bruidsjurk, die als een waaier om hem heen ligt. Waaruit maar weer eens blijkt dat je geen kunstenaar bent vanwege je opleiding. Voor mij is deze man een kunstenaar. En het lijkt me een prima therapie om een rotscheiding te verwerken.

Social Media Award

Als ik thuis kom en naar twitter ga, blijk ik een boodschap van Erno te hebben. Hij vertelt me dat ik genomineerd ben voor de Social Media Award. Mijn twitteractiviteit, de dagelijkse blogs en aanwezigheid op Linkedin worden beloond. In juni is er een grote happening in Seats2Meet Maarssen waar een grote collectie kunst van mij hangt. Dat is een mooie samenloop van omstandigheden. Verleden jaar heeft Seats2Meet (verhuur van vergaderlounges via internet) een twintigtal werken van mij gekocht om hun ruimtes aan te kleden. Daar op die plek, tussen mijn schilderijen wordt de winnaar van de Social Media Award bekend gemaakt. En misschien ben ik dat wel. Het is de bedoeling dat ik mijn hele sociale netwerk inschakel om stemmen te verzamelen. Ik stuur gelijk tientallen tweets de lucht in met dit heuglijke nieuws. Een enorme egoboost en een enorme egotrip via twitter.

KAAP

Dagboek bijwerken, douchen en dan lezen over KAAP. Gister heb ik alles met een marker onderstreept en nu probeer ik het uit mijn hoofd te vertellen. Bijna vijftig pagina’s informatie lezen en onthouden in korte tijd is voor Sarah best een klus. De zon schijnt overvloedig en het belooft een prachtige dag te worden. Om twaalf uur sta ik klaar met mijn KAAP-T-shirt aan om de eerste mensen rond te leiden. We gaan op stap met een ouder echtpaar, drie gezinnen met kinderen en wat losse personen. Ik vertel dat het Fort uit 1870 stamt en onderdeel uitmaakt van de Hollandse Waterlinie. Het Fort is tegenwoordig in beheer bij Staatsbosbeheer en beschermd natuurgebied waardoor er veel bijzondere vogels voorkomen. De ijsvogel, de bosuil, aalscholvers en vier soorten vleermuizen zijn geen uitzondering. Het eerste kunstwerk ‘Hoepel voor mensen’ van Saskia Janssen spreekt kinderen gelijk tot de verbeelding. Zij heeft een grote schans gemaakt. Met fietsjes kunnen kinderen naar boven rijden en dan van de schans met volle vaart door een geblindeerde hoepel naar beneden suizen. Deze kunstenaar is geïnspireerd door het circus en daagt de ander uit zijn grenzen te verleggen. Iets doen wat je eigenlijk niet durft. Zelf was ze erg bang voor slangen. Daarop besloot ze bij een circus te gaan werken en oefende dag in dag uit een gevaarlijk optreden met slangen en krokodillen. Zo probeert ze kinderen uit te dagen hun angsten te overwinnen. Ze vindt het belangrijk dat mensen zich kunnen inleven in de ander en stimuleert haar publiek tot het denken ‘out of the box’. Dat is duidelijk met haar tweede werk ‘Vogelbioscoop’. Door tien verschillende filmpjes leer je de mogelijke belevingswereld van vogels kennen. Zo geeft zij ook een vogeltijdschrift uit met als doelgroep vogels. Ik loop verder met mijn groep naar het geluidskunstwerk van Folly Teko uit Togo. Deze kunstenaar heeft in het fort een aantal leuke geluidsexperimenten opgesteld. De kinderen vliegen naar binnen en mijn groep begint langzaam uit elkaar te vallen. Als ik naar het derde kunstwerk loop, heb ik slechts drie volwassenen over. De hele rondleiding neemt toch anderhalf uur in beslag. Na een korte lunch start ik met een volgende groep. Na afloop ben ik moe van deze intensieve trektocht langs tien zeer uiteenlopende kunstinstallaties. Ik fiets naar huis om lekker onderuit in de ligstoel in de tuin weg te zakken. De kinderen zijn bij vriendjes en Beer is mee als chauffeur. Een uitwaaierend gezin waarbij iedereen zijn eigen dingen doet. Dat zal de komende jaren steeds vaker realiteit zijn, mijmer ik voor me uit. Ik heb het rijk alleen en kan even bijkomen.

Sarah, Els en mama

Vandaag werk ik heerlijk thuis. Heerlijk omdat het eindelijk zonnig is geworden. Na een uurtje achter de computer verhuis ik naar de tuin voor een lekker kopje cappuccino. Ik maak mijn koffie nog zelf met een koffiezetapparaat. We hebben geen ingewikkelde espressomachines. Een senseo-apparaat is er wel, maar die koffie vind ik minder lekker. Mijn eigengemaakte koffie met opgeklopte melk uit de melkopschuimer smaakt het allerlekkerst. Vooral het eerste kopje en dan vooral de eerste slokjes. Eigenlijk zijn het hapjes want met een theelepeltje lepel ik het schuim naar binnen waarbij het lepeltje steeds dieper het kopje ingaat om steeds wat meer koffie te mengen met de melk. Sinds een maandje schenk ik drie kopjes koffie tegelijk in. Als je de kopjes na elkaar inschenkt, is nummer twee na tien minuten veel minder lekker en is de melk ingezakt en de derde is eigenlijk helemaal niet meer te pruimen. Nu ik alle drie de kopjes koffie tegelijkertijd inschenk en presenteer op een blad met een schoteltje koekjes erbij, geniet ik drie keer met volle teugen. En ik hoef niet steeds opnieuw op te staan. Jelle vroeg pas: ‘krijg je bezoek?’ En ik grapte: ‘Ja eentje voor Sarah, eentje voor Els en eentje voor mama.’ Hoezo schizofreen? Vandaag doe ik het anders en beperk ik me tot Sarah en Els. Mama krijgt een glaasje water. En op het schoteltje liggen een paar blokjes oude kaas in plaats van zoetigheid. Dat past beter in het Dr. Frank dieet. Als iedereen alles op heeft, verhuizen we weer naar binnen om de mails te beantwoorden. Ik loop alle groepen van linkedin door en zet alle post stop. Dat scheelt een slok op een borrel qua inkomende mail. Na een heerlijke salade van groente, paprika en feta werk ik weer verder. In de middag komt Jelle thuis met een vriendje. Ze spelen monopoly buiten totdat al het geld wegwaait van de picknicktafel de tuin in door een opstekende wind. Dat luidt gelijk het einde van het spel in. Ik maak een fruithapje voor ze. Dat doe ik al twaalf jaar en de kinderen waarderen het nog steeds. Ze pakken bijna nooit zelf fruit uit de schaal maar wachten tot ik het fruit in stukjes heb gesneden en in een bakje doe. Justus wil er zelfs een vorkje bij het laatste half jaar. Soms husselen we alles door elkaar in de blender tot een milkshake. Eigenlijk mag ik geen fruit in dit dieet, maar daar houd ik me niet aan. Af en toe een stukje appel moet kunnen lijkt me. Met Justus fiets ik nog even naar de supermarkt voor extra blikjes vis, tonijn, feta en verse groente. Om uitgebalanceerd koolhydraatarm te kunnen koken, moet er wel genoeg in huis zijn. We eten lekker buiten deze avond en smullen van alles wat. Het komt erop neer dat ik allerlei hapjes maak in losse schaaltjes van groente, vis, champignons, salade en vlees. Voor de jongens en Beer maak ik er macaroni of spaghetti bij maar dat laat ik staan. Als je genoeg andere lekkere hapjes hebt, is dat geen probleem. Ik ben alweer net zo volslank als voordat ik naar Lanzarote ging.

Kunstenaars op Lanzarote

Een heerlijke nacht gehad zo onder de sterrenhemel. Wat opvalt is dat je zo weinig auto’s hoort en dat zijn wij niet gewend, wonend pal aan de A27. De nachten zijn echt doodstil. Na het ontbijt lopen we het stadje in op zoek naar fietsenverhuur. Dergelijke bedrijfjes zijn dun gezaaid. Gister nog vroeg ik het in de apotheek en die jongen haalde zijn schouders op en keek me zeer verbaasd aan alsof ik van een andere planeet kwam. ‘Fiets je nooit?’ vroeg ik. ‘ I drive my car’. Ik wist dat er een fietsenverhuur zat bij het postkantoor dus toen oriënteerden we ons daarop. Even later stonden we bij een Duitse vrouw tussen de fietsen, die hier haar business van gemaakt had en haar prijs goed wist te maken. We kregen vier simpele, wat afgeragde mountainbikes en nadat Beer een borg had gestort, vertrokken we richting Arrecife zuidwaarts. De route loopt pal langs de kust over fietspaden en boulevards. Bij villa Toledo, vlakbij huis nemen we koffie en smeren ons in. De zon schijnt uitbundig en door de wind van zee verbranden we gauw zonder het te merken. Ik voel me wel stoer zo met mijn mannen op de fiets. In Nederland stelt het niks voor, maar hier zijn we een bezienswaardigheid. Met onze gekleurde rugtassen op de rug en Beer met een hoed op, banen we ons een weg door Arrecife en rijden midden op de autoweg. De auto’s wijken ruim uit voor ons. We stoppen bij de burcht Castillo de San Jose. Hier is sinds 1976 het museum van hedendaagse kunst gevestigd. Werken van Manrique, Miro, Tapies en Millares. Verschillende materiekunstwerken zijn te zien. De fototentoonstelling van Huan Zhang boeit ook de jongens. Deze Chinese kunstenaar heeft in het werk ‘ Family Tree’ zijn hoofd vol getekend met de namen van zijn voorouders. In tien verschillende portretten zie je de ontwikkeling. De eerste manshoge foto van zijn hoofd begint met enkele Chinese tekens en de laatste foto toont een volledig zwart gezicht bedekt met inkt. Bizar. Het gaat over identiteit en identiteitsverlies wat bij de laatste wazige foto beangstigend treffend is weergegeven. We klimmen de burcht in en kunnen buiten op het dak ver uitkijken. Het restaurantgedeelte evenals de rest, is ontworpen door Manrique en heeft dezelfde ronde vorm als het restaurant in de Vuurbergen. Dit keer met een prachtig uitzicht op de haven van Arrecife. We fietsen verder langs het vliegveld van Arrecife dat pal aan de oceaan ligt. Hier is plek voor wat naturistenstrandjes. Een fijne locatie zo dichtbij het motorgeronk en de uitlaatgassen van opstijgende vliegtuigen. Het is wel fascinerend om zo dichtbij te kunnen komen en die grote joekels zo over je heen te zien en horen vliegen. We fietsen verder in de brandende zon naar playa Honda waar we wat lunchen onder de schaduw van een palmboom. Het is hier super rustig. Een jogger, een man die zijn honden uitlaat, een fietsend kind maar weinig toeristen. We rijden nog iets verder naar Porta del Carmen waar we gaan zwemmen in de zee. Dit is een grote badplaats met veel hotels en ziet er ongezellig uit. We zijn blij met ons eigen lieflijke Costa Teguise en de Camel’s spring Club. Op goed geluk gekozen via internet maar wel een schot in de roos. Op de terugtocht trekken we allemaal een blouse aan want onze armen zijn flink verbrand ondanks regelmatige smeersessies. We strijken neer in een typisch Spaans eettentje met tapas. Zo’n vriendelijke man achter de bar met een missende tand neemt onze bestelling op. Hij spreekt geen Engels maar heeft wel een kaart in het Engels. Calamaria, gemengde visschotel, wat salade en tapas in veel olijfolie. Alles smaakt gekruid, Spaans en pittig. We eten hier als enige toeristen ons buikje rond. Langzaam lopen de tafeltjes vol met meer mensen en wij fietsen voldaan op huis aan.

Borst en Zandmotor

Aan tafel schuift Beer een brief onder mijn neus. De uitslag van het bevolkingsonderzoek blijkt al een week lang in zijn brievenbakje te liggen. De hele familie gaat om me heen staan als ik de brief openscheur. Jelle vroeg gister nog in de badkamer: ‘Mam, heb je nu kanker?’ Toen wist ik het nog niet want ik had die brief nog niet gezien. Ik heb mijn leesbril niet op maar zie wel een hele lap tekst. Dat kan nooit goed zijn. ‘Geef mijn bril eens’ beveel ik. Zoonlief komt toegesneld, ik zet het ding op mijn neus en begin te lezen. ‘Blablabla …beoordeling van uw foto’s….geen afwijkingen gevonden.’ Yes! Dat is goed nieuws. Waar schrijven ze de brief dan mee vol? Dat je vooral geen gat in de lucht moet springen want dat het slechts een momentopname is. Als je iets vreemds ontdekt tussen nu en twee jaar, moet je zelf contact opnemen met de huisarts en er volgt een alarmerend rijtje:

-als u een knobbeltje in uw borst voelt

-als u een deukje of kuiltje in de huid van uw borst heeft

-als de huid van uw borst op een plek dikker is dan normaal

-als er bloed uit uw tepel komt

-als uw tepel verandert

-als uw borst anders aanvoelt

‘Gatver, bloed uit je tepel? Kan dat dan?’ vraagt Jelle verschrikt. Tja, ik moet er ook niet aan denken. Ik vouw de brief weer op en pak mijn spullen voor het atelier waar ik vandaag ga schilderen. Ik werk aan de Zandmotor wat eigenlijk ook de vorm van een borst heeft. Grappig. Zit ik toch weer bij huid. Ik breng zanderige tinten aan, grijs voor de omgeving en een beetje mosgroen voor het hart van de motor. Aan het einde van de dag ziet het schilderij er al aardig uit maar heeft duidelijk nog meer verflagen nodig. De olieverf moet echter eerst goed drogen anders ontstaan vlekken. Ik kleur ook het andere schilderij, een Waddenlandschap in met blauw en bruin. De eerste lagen doe ik met acryl. Daar overheen komen verschillende olieverflagen. Aan het einde van de week ga ik deze werken afmaken. Anders na de meivakantie. In de avond zoef ik nog even met de Volvo naar de sportschool voor een pittige Zumba-les. De Latijns-Amerikaanse muziek knalt door de zaal en het Colombiaanse meisje draait als een gek met haar heupen. Ze heeft een broek met slierten aan, een echte Zumba-broek, die wild heen en weer slingeren bij zoveel billengedraai. Echt, als je denkt dat je dansen kunt of je denkt je jong te voelen met vijftig, ga nooit naar Zumba. De confrontatie met zoveel ritmische, sensuele souplesse is bikkelhard. En die grote spiegels zijn helemaal killing. Toch heeft het jeugdig enthousiasme van het meisje de overhand en krijg ik alleen maar de slappe lach als ik de mambo-pasjes weer eens niet bij kan houden.