Kunstenaars op Lanzarote

Een heerlijke nacht gehad zo onder de sterrenhemel. Wat opvalt is dat je zo weinig auto’s hoort en dat zijn wij niet gewend, wonend pal aan de A27. De nachten zijn echt doodstil. Na het ontbijt lopen we het stadje in op zoek naar fietsenverhuur. Dergelijke bedrijfjes zijn dun gezaaid. Gister nog vroeg ik het in de apotheek en die jongen haalde zijn schouders op en keek me zeer verbaasd aan alsof ik van een andere planeet kwam. ‘Fiets je nooit?’ vroeg ik. ‘ I drive my car’. Ik wist dat er een fietsenverhuur zat bij het postkantoor dus toen oriënteerden we ons daarop. Even later stonden we bij een Duitse vrouw tussen de fietsen, die hier haar business van gemaakt had en haar prijs goed wist te maken. We kregen vier simpele, wat afgeragde mountainbikes en nadat Beer een borg had gestort, vertrokken we richting Arrecife zuidwaarts. De route loopt pal langs de kust over fietspaden en boulevards. Bij villa Toledo, vlakbij huis nemen we koffie en smeren ons in. De zon schijnt uitbundig en door de wind van zee verbranden we gauw zonder het te merken. Ik voel me wel stoer zo met mijn mannen op de fiets. In Nederland stelt het niks voor, maar hier zijn we een bezienswaardigheid. Met onze gekleurde rugtassen op de rug en Beer met een hoed op, banen we ons een weg door Arrecife en rijden midden op de autoweg. De auto’s wijken ruim uit voor ons. We stoppen bij de burcht Castillo de San Jose. Hier is sinds 1976 het museum van hedendaagse kunst gevestigd. Werken van Manrique, Miro, Tapies en Millares. Verschillende materiekunstwerken zijn te zien. De fototentoonstelling van Huan Zhang boeit ook de jongens. Deze Chinese kunstenaar heeft in het werk ‘ Family Tree’ zijn hoofd vol getekend met de namen van zijn voorouders. In tien verschillende portretten zie je de ontwikkeling. De eerste manshoge foto van zijn hoofd begint met enkele Chinese tekens en de laatste foto toont een volledig zwart gezicht bedekt met inkt. Bizar. Het gaat over identiteit en identiteitsverlies wat bij de laatste wazige foto beangstigend treffend is weergegeven. We klimmen de burcht in en kunnen buiten op het dak ver uitkijken. Het restaurantgedeelte evenals de rest, is ontworpen door Manrique en heeft dezelfde ronde vorm als het restaurant in de Vuurbergen. Dit keer met een prachtig uitzicht op de haven van Arrecife. We fietsen verder langs het vliegveld van Arrecife dat pal aan de oceaan ligt. Hier is plek voor wat naturistenstrandjes. Een fijne locatie zo dichtbij het motorgeronk en de uitlaatgassen van opstijgende vliegtuigen. Het is wel fascinerend om zo dichtbij te kunnen komen en die grote joekels zo over je heen te zien en horen vliegen. We fietsen verder in de brandende zon naar playa Honda waar we wat lunchen onder de schaduw van een palmboom. Het is hier super rustig. Een jogger, een man die zijn honden uitlaat, een fietsend kind maar weinig toeristen. We rijden nog iets verder naar Porta del Carmen waar we gaan zwemmen in de zee. Dit is een grote badplaats met veel hotels en ziet er ongezellig uit. We zijn blij met ons eigen lieflijke Costa Teguise en de Camel’s spring Club. Op goed geluk gekozen via internet maar wel een schot in de roos. Op de terugtocht trekken we allemaal een blouse aan want onze armen zijn flink verbrand ondanks regelmatige smeersessies. We strijken neer in een typisch Spaans eettentje met tapas. Zo’n vriendelijke man achter de bar met een missende tand neemt onze bestelling op. Hij spreekt geen Engels maar heeft wel een kaart in het Engels. Calamaria, gemengde visschotel, wat salade en tapas in veel olijfolie. Alles smaakt gekruid, Spaans en pittig. We eten hier als enige toeristen ons buikje rond. Langzaam lopen de tafeltjes vol met meer mensen en wij fietsen voldaan op huis aan.

Borst en Zandmotor

Aan tafel schuift Beer een brief onder mijn neus. De uitslag van het bevolkingsonderzoek blijkt al een week lang in zijn brievenbakje te liggen. De hele familie gaat om me heen staan als ik de brief openscheur. Jelle vroeg gister nog in de badkamer: ‘Mam, heb je nu kanker?’ Toen wist ik het nog niet want ik had die brief nog niet gezien.  Ik heb mijn leesbril niet op maar zie wel een hele lap tekst. Dat kan nooit goed zijn. ‘Geef mijn bril eens’ beveel ik. Zoonlief komt toegesneld, ik zet het ding op mijn neus en begin te lezen. ‘Blablabla …beoordeling van uw foto’s….geen afwijkingen gevonden.’ Yes! Dat is goed nieuws. Waar schrijven ze de brief dan mee vol? Dat je vooral geen gat in de lucht moet springen want dat het slechts een momentopname is. Als je iets vreemds ontdekt tussen nu en twee jaar, moet je zelf contact opnemen met de huisarts en er volgt een alarmerend rijtje:

-als u een knobbeltje in uw borst voelt

-als u een deukje of kuiltje in de huid van uw borst heeft

-als de huid van uw borst op een plek dikker is dan normaal

-als er bloed uit uw tepel komt

-als uw tepel verandert

-als uw borst anders aanvoelt

‘Gatver, bloed uit je tepel? Kan dat dan?’ vraagt Jelle verschrikt. Tja, ik moet er ook niet aan denken. Ik vouw de brief weer op en pak mijn spullen voor het atelier waar ik vandaag ga schilderen. Ik werk aan de Zandmotor wat eigenlijk ook de vorm van een borst heeft. Grappig. Zit ik toch weer bij huid. Ik breng zanderige tinten aan, grijs voor de omgeving en een beetje mosgroen voor het hart van de motor. Aan het einde van de dag ziet het schilderij er al aardig uit maar heeft duidelijk nog meer verflagen nodig. De olieverf moet echter eerst goed drogen anders ontstaan vlekken. Ik kleur ook het andere schilderij, een Waddenlandschap in met blauw en bruin. De eerste lagen doe ik met acryl. Daar overheen komen verschillende olieverflagen. Aan het einde van de week ga ik deze werken afmaken. Anders na de meivakantie. In de avond zoef ik nog even met de Volvo naar de sportschool voor een pittige Zumba-les. De Latijns-Amerikaanse muziek knalt door de zaal en het Colombiaanse meisje draait als een gek met haar heupen. Ze heeft een broek met slierten aan, een echte Zumba-broek, die wild heen en weer slingeren bij zoveel billengedraai. Echt, als je denkt dat je dansen kunt of je denkt je jong te voelen met vijftig, ga nooit naar Zumba. De confrontatie met zoveel ritmische, sensuele souplesse is bikkelhard. En die grote spiegels zijn helemaal killing. Toch heeft het jeugdig enthousiasme van het meisje de overhand en krijg ik alleen maar de slappe lach als ik de mambo-pasjes weer eens niet bij kan houden.

Twitter en zondagsrust

Door het netwerken ontmoet ik regelmatig nieuwe mensen. Nee, dat zijn geen vrienden maar het brengt je wel contacten en houdt je in beweging. Voor mij is het een stroom waar ik in mee ga. Zo komen er allerlei twitterworkshops op mijn pad, soms in combinatie met linkedin. Ik herinner me een bijeenkomst waar het ging over twitteren en de meesten daar nog geen ervaring mee hadden. Een oudere vrouw, ook een Sarah net als ik, wilde het graag zakelijk inzetten maar wist niet hoe. Ze wilde er ook eigenlijk geen tijd aan spenderen. Haar buurman, een Abraham, gaf haar de tip een dag lang 52 twitters te schrijven en dan vervolgens elke week een twittertje te posten. Dan had je toch een jaar 'gecovered'. Ik begreep gelijk dat dit niet de bedoeling kon zijn en keek naar de juf. Een jonge knul met krullen reageerde direct: ‘Twitter is een communicatiemedium. Het is zenden en ontvangen. Als je alleen zendt en niet reageert of in dialoog gaat, wordt je niet serieus genomen.’ De twitterjuf @jojanneke knikte bevestigend naar zoveel wijsheid. Abraham en Sarah keken wat glazig. Hun hele plan viel in duigen. En zo leer ik elke dag wat bij. Ik vind het wel spannend zo’n twitterreis.  Het hele internet is een groot avontuur. Toch kan ik er ook regelmatig tabak van hebben. Het is een stroom informatie die natuurlijk nooit ophoudt en dat is wel eens beangstigend. Op zulke momenten zou ik de stekker eruit willen trekken en verlang ik naar het hutje op de hei. De meivakantie op Lanzarote komt dus prima uit. Soms kan ik ook hunkeren naar de vroeger zo normale zondagsrust. Zoals bij ons thuis. De zondag ontwikkelde zich in een vast stramien. We stonden op, deden zondagse kleren aan en vertokken naar de kerk. Na afloop dronken we twee kopjes koffie met zelfgemaakte kokoskoek erbij. Soms gingen er vrienden mee van mijn broers en zussen en ontspinden zich verhitte discussies. Gebeurt dat eigenlijk nog in gezinsverband? Of trekt iedereen zich terug achter zijn scherm? Later toen mijn broers en zussen het huis uit waren, bleef ik alleen over met mijn vader en moeder. We draaiden een LP van Bach of Mozart. In de middag aten we aardappels, sperziebonen en karbonade met een zelfgemaakt toetje toe. Poeder uit een pakje wat je moest kloppen met melk. Mierzoet. Vader en moeder gingen dan rusten, ik me vervelen tot theetijd waarna we voor de tweede keer naar de kerk gingen. In de avond aten we een boterham met kaas en een plakje krentenbrood. In de avond ging ik naar de jeugdvereniging. Ook al was het soms saai, het doorbrak op een prettige manier de werkweek. Mijn verlangen naar zondagsrust nu betreft niet de kerk of de kokoskoek, maar gewoon eens even helemaal niks. En wat stond er onlangs in de krant? ‘Zondag moet weer rustdag worden. Weg met druk, druk, druk.’ Lezers reageren op deze stelling en meer dan vijftig procent wil de ouderwetse zondag terug. De aanleiding was de aswolk van IJsland die met name rond het vliegveld voor een stille zondag had gezorgd. Bewoners in die regio vonden dat geweldig. De respondenten wilden trouwens wel kunnen winkelen op een rustige zondag. Ook wilden ze de mogelijkheid hebben om naar een pretpark te gaan. Ja, dat dan weer wel.

Twitter-Koninginnedag

Donkere luchten pakken zich samen als wij bepakt en bezakt voor de tweede maal naar de Utrechtse vrijmarkt in de welgestelde wijk Tuindorp fietsen. De jongens willen graag hun speelgoed en knikkers verkopen en dat is gisteravond nog niet honderd procent gelukt. We zitten nog met een restje troep. Ik fiets mee voor de vorm met een grote grabbelton in mijn fietskrat voorop. Ik heb genoeg vrijmarktvibraties meegekregen gister op de Hopakker. Nu verheug ik me op cappuccino op de bank achter de tv met de laptop op schoot en twitter online. Ik laat de jongens achter in de motregen en wens ze sterkte. Thuis steek ik wierook en kaarsen aan en ga er eens lekker voor zitten. Mijn moeder die 92 jaar is geworden en er deze Koninginnedag voor het eerst niet meer bij is, deed dit haar leven lang. Zal ik daar nu op mijn 50^e mee beginnen en een traditie voortzetten? Vandaag heb ik er in elk geval zin in. Dat heeft natuurlijk ook te maken met de gebeurtenissen van verleden jaar.  Dat geeft toch een bepaalde lading aan het geheel. Maxima draagt niet voor niets een zwart hoedje. Ik weet nog niet wat ik nu van dat nieuwe monument in Apeldoorn vind. Die glazen, witte ballonnen vind ik wel mooi en stijlvol, maar die doos…Mwoah. Op naar Wemeldinge, het geboortedorp van JP Balkenende. De koffie met opgeklopte melk staat naast me, de oranjetompouce ontbreekt. Wat erg al die regen en die paraplu’s. Maar ze houden de moed erin die Zeeuwen: ‘ En van je hela, hola, houd er de moed maar in’ gevolgd door ‘ En dat we toffe jongens mogen zijn, dat zullen ze weten…’ gespeeld door zo’n echt hoempapa-orkest. Dan klinkt ‘ Schipper mag ik overvaren ‘. Kan het Hollandser? Ja, ja ‘Oranje boven, oranje boven’ wordt ook nog van stal gehaald. De muziek begeleidt het stoeltjesrijden. Een soort stoelendans maar dan met paarden. Grappig om te zien. Ze weten het publiek wel te vermaken die Wemeldingers. De padvinders staan overal langs de weg om alle cadeautjes van de koningin in ontvangst te nemen. Jammer dat mijn jongens dat niet zien, die zitten ook op scouting. We zien nog biersjoelen, klompendansen met je handen, garnalen pellen en badminton met zakjes zand in tai-chi-bewegingen. Dat schijnt de vrede te bevorderen. Ondertussen driftig twitterend met het @slijterijmeisje dat uit Zeeland komt en zich opwindt over de niet getoonde innovatieve Zeeuwse ontwikkelingen. Die er wel zijn. Het is kneuterigheid troef en ik vind dat helemaal niet erg. Goed voor het wij-gevoel. Die prinsessen zijn best kekke dames, leuk om naar te kijken. Mabel swingend op torenhoge hakken en Maxima die zich het Oudhollandse wasbord laat uitleggen. Samen laten de dames zich heen en weer schommelen op een reddingsvlot gemaakt door scouts. @MarcMarieHuybregts twittert nog even over de paarse dame Karla Peijs als ze zich van Wemeldinge naar Middelburg verplaatst. ‘Ik neem aan dat de hulp-koningin in de bus zich verkleed heeft van paars in een nog opvallender kleur!’ Om later daaraan toe te voegen:  ‘Ik neem aan dat er postzegels met haar hoofd in de maak zijn.’ Als sidekick bij DWDD is Marc Marie een humoristische noot maar als twitteraar is hij ook erg leuk. Dan komen Justus en Jelle thuis. Verregend en helemaal klaar met Koninginnedag 2010. Doorweekte troep wordt op tafel gegooid. Ze kleden zich om en gaan lekker Harry Potter kijken. Deze Koninginnedag is de eerste Twitter-koninginnedag in mijn leven. Een aparte ervaring.  Alleen op de bank maar toch samen met mijn followers via de tweets. Ik bak een eitje voor de knullen die langzaam opdrogen en zie op tv de zon in Middelburg al schijnen. Nu nog hier. 

MSN en Beatrix

Aan het ontbijt verrast mijn oudste zoon me met de vraag: “Mam, mag ik op MSN?” Hij heeft sinds hij in de brugklas zit een eigen Hyves-profiel en een g-mail-account maar verder is zijn computergebruik beperkt. Hij is geen ruige internetter en bovendien steekt hij veel tijd in zijn huiswerk dus dan blijft er weinig tijd over. Blijkbaar heeft hij nu opeens behoefte om te gaan chatten. Ik heb het niet zo op MSN en hoor ook vaak dat kinderen via dat medium schelden en pesten. Dus ik zeg: ‘Daar heb je toch geen tijd voor? Je doet atletiek, gitaar, je huiswerk en je hyves, je wilt ook nog wel eens met vrienden spelen. Hij hoopvol: “Mag het?” Ik zoek naar argumenten en zeg: “Wat heb je aan die boodschapjes als ‘ik zit nu thuis, waar ben jij?’ Dat gaat toch nergens over?” Een hoongelach komt uit zijn keel: “Hoor wie het zegt, zit zelf de hele dag op Twitter, dat is pas saai. Mag het?” Ik val even stil. Wat moet ik daar nu op zeggen? Gelukkig is het tijd om naar school te gaan en zwaai ik hem uit vanachter het keukenraam. Maar ik vrees dat deze vraag terug blijft komen en moet lachen om mezelf. Nog geen drie maanden geleden stuurde ik uitnodigingen rond voor mijn 50e verjaardag met citaten uit de kersttoespraak van koningin Beatrix en nu verstuur ik zelf elke dag kleine boodschapjes. Toch blijf ik haar pleidooi voor medemenselijkheid hartverwarmend vinden. Het één hoeft het ander niet uit te sluiten. Omdat het bijna Koninginnedag is, Bea nog een keer aan zet:

Tegenwoordig zijn zelfs buren

soms vreemden.

Je spreekt elkaar zonder gesprek.

Je kijkt naar elkaar zonder de ander te zien.

Mensen communiceren

via snelle korte boodschapjes.

…

Maar wie het gesprek niet aangaat

sluit zichzelf uit.

…

Zo kan een middel

om mensen tot elkaar te brengen

ook een barrière zijn

voor wie niet begrijpt en niet begrepen wordt.

…

De moderne technische mogelijkheden

lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen

maar ze blijven op ‘veilige’ afstand

schuilgaand achter hun schermen.

…

Onze wereld heeft mensen nodig

met passie en betrokkenheid

die klaar staan voor hun medemensen

en die blijven geloven in het goede.

Kersttoespraak 2009, Koningin Beatrix

Twitter vibraties

Verleden week volgde ik een workshop over Twitter. Kinderboekenschrijver Marcel van Driel houdt een enthousiast verhaal en somt tien redenen op waarom je niet moet gaan twitteren: te druk, prietpraat, geen tijd, wil echte mensen ontmoetten, heb niks te vertellen, houd niet van hypes etc. Marcel vertelt over zijn Twitter-hoogtepunt een half jaar geleden. Hij zat in de laatste trein richting zijn woonplaats Utrecht, maar belandde per ongeluk op station Roosendaal rond middennacht. Hij wilde per se naar huis maar wist niet hoe. Ten einde raad begon hij te twitteren en om hulp te vragen. Kende iemand soms een slaapplaats in dit gat? Sindsdien is zijn netwerk van followers alleen maar toegenomen en is hij een fervent gebruiker. Zijn verhaal werkt aanstekelijk en maakt me steeds nieuwsgieriger. Via de beamer kunnen we alles goed volgen. Hij beveelt Tweetdeck aan om je tweets goed te stroomlijnen. Op Twitter.com blijft alles vrij ongeorganiseerd door elkaar staan. Het #-teken begrijp ik ook beter. Het is een manier om naar lijsten te verwijzen en meer lezers voor je tweets te genereren. En meer lezers betekent meer communicatie. Want alleen zenden op Twitter wordt niet gewaardeerd. Platte acquisitie is ook uit den boze. Het is vraag en aanbod, geven en nemen. Een sociale wereld van interactie zonder direct kapitaal te verwerven. Hier past een andere manier van denken. Twitterregels zijn er niet maar ongeschreven regels zijn er wel, zoals bovenstaande gebruiken, evenals niet schelden en discrimineren. Twitteraars als ‘Geen stijl’ maken daar juist weer een sport van. Ik slaap die nacht onrustig maar droom fantastisch. De droomfragmenten volgen elkaar in rap tempo op ook al herinner ik me ze niet meer in detail. Er lijkt iets geopend in mijn geest wat de poorten naar de wereld ontsluit. Er vibreert van alles en ik voel de levenslust borrelen. Het lijkt wel seks. Dat je door twitteren sekspotentie krijgt, wie had dat kunnen denken?? Er komt een mantra omhoog: LinkedIn opent deuren, Twitter opent sluizen. Als ik een man was geweest, had ik vannacht een natte droom gehad. De nacht erop zit ik in een waanzinnig spannende film. Deze keer kon ik niet vliegen maar deed wel aan freerunning met een paar coole knapen. We sprongen op vrachtauto’s, zweefden door de lucht, sprongen over hekken en waren soepel en snel in beweging. Het ging moeiteloos en vloeiend en ik word extatisch wakker. Ik moest me echt losrukken uit dat tweede nachtelijke leven omdat het zo te gek was. Allemaal door Twitter? Het opent wel iets, althans bij mij. Het wordt nog ingewikkeld met al die levens; mijn dagelijkse leven, mijn nachtelijke droomleven en dan mijn virtuele leven via social media. Ik geloof dat ik nu al verslaafd ben aan twitter.

Sarah op Twitter

Wat is er gebeurd? Ik ben 50 geworden. Sommigen zeggen: je hebt Sarah gezien, wat Beer (manlief) op het idee bracht zo'n levensgrote pop voor mij aan de ontbijttafel uit te nodigen. Ik sta nu aan de andere kant van de streep. Het afgelopen half jaar heb ik veel vragen, meewarige blikken en meelijwekkende zinnen moeten trotseren. Het schijnt erg te zijn om die magische grens over te gaan. Het roept in ieder geval van alles op. De input is zo intens geweest dat ik heb besloten er een boek over te schrijven, een dagboek dat loopt van mijn 50e verjaardag (25 maart) tot mijn 51e verjaardag. Zo heb ik al heel wat lotgevallen verzameld en sleep mijzelf iedere ochtend achter de laptop om mijn ei te leggen. Over discipline gesproken. De kunst maakt deel uit van mijn hectische leven waar ik op een acrobatische manier doorheen placht te fietsen. Ik schrijf over exposities, mijn eigen werk, huidlandschappen, het creatieve proces, over gezin, kinderen, het nieuws en last but not least: social media. Want een linkedin-profiel en facebook-account had ik al, maar deze seniorendame is nu ook gaan twitteren. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden is gebeurd; ik stuur tweets de wereld in. En het ergste komt nog: ik vind het nog leuk ook, dreig zelfs een beetje een addict te worden. Volg je dit blog en volg je twitter dan lees je eigenlijk al een voorpublicatie van het boek dat in 2011 verschijnt. 'Sarah op Twitter'.

Je kunt me volgen op http://twitter.com/huidlandschap