NaNoWriMo

Bij toeval ontdekte ik NaNoWriMo. Nee, dit is geen spelfout, dit is echt een woord. Het is de afkorting van National Novel Writing Month. De maand november staat bekend als de Nanowrimo-maand. Het is een initiatief van schrijvers voor schrijvers en ontstond in 1999 in San Fransisco. Chris Baty is de bedenker en startte in dat jaar met 21 deelnemers. In het jaar 2000 verschoof het project naar de maand november en werd de organisatie overgenomen door de non-profit organisatie The Office of Letters and Light. Deelnemers aan Nanowrimo worden uitgedaagd 50.000 woorden te schrijven in één maand. Dat is de lengte van een korte roman van 175 bladzijden. In 2009 deden 170.000 mensen mee die samen 2,4 biljoen woorden op papier zetten. Het is inmiddels een wereldwijd vertakt project dat zijn spin-off op Twitter heeft. Het begint klokslag 00.00 uur op 1 november en de kick-off is vaak een paar dagen ervoor om mensen aan te moedigen. Het gonst in oktober al van de activiteit en de nanowrimo-groepjes rijzen als paddestoelen uit de grond. Er is al sprake van nanowrimo-overlevingspakketten. De schrijver trekt zich toch dertig dagen lang min of meer in zijn hol terug. De bedoeling is om elke dag gemiddeld 1667 woorden te schrijven. Als je een dag overslaat, geen zin hebt of ziek bent moet je de volgende dag 3334 woorden uitpoepen. Als je dit dertig dagen doet, heb je een boek. Althans, de omvang van een boek. Het gaat er niet om of het inhoudelijk de moeite waard is. No plot, no problem. Het gaat om het schrijven, het openen van de creatieve stroom en als je geluk hebt, kom je in een flow. De deadline is 30 november middernacht. Ik sprak een schrijver die verleden jaar heeft meegedaan en me vertelde de meest fantastische seks-scènes te schrijven tijdens Nanowrimo. Soms zijn het pareltjes tekst die je later weer kunt gebruiken. Op Twitter houden de schrijvers contact in de #nanowrimo search. Ik heb even overwogen mee te doen maar dan zou mijn boek wel heel dik worden. Bovendien vind ik vijfhonderd woorden per dag genoeg en dat negen maanden lang. Dat is al een hele bevalling. Maar volgend jaar is het misschien een leuke uitdaging. Wie weet voor een tweede of derde boek. Voor alle nanowrimo-schrijvers die meedoen: houd vol! Jullie zijn kanjers!

Tips voor Nanowrimo-schrijvers op het blog van Marcel van Driel.

#durftevragen

Op Twitter gebruik je de hashtag #durftevragen als je iets wilt vragen. Je kunt op zoek zijn naar een kamer voor je dochter, je zoekt een boekhouder, een coach voor je kind of een designhotel in Berlijn. Meestal krijg je dan reacties. Hoe meer volgers je hebt, hoe meer kans op reacties. Door de hashtag te gebruiken, lezen ook alle mensen het bericht in #durftevragen. Nu zijn er offline hele #durftevragen groepen ontstaan. Het achterliggende principe is ‘de wet van sinterklaas’. Als je niet vraagt wat je nodig hebt, weet sinterklaas ook niet wat hij jou moet geven. Dus vraag erom. Het is de tegenhanger van het ouderwetse principe: kinderen die vragen worden overgeslagen. Een nieuw beroep tegenwoordig is: Durftevragen-coach. Ik ben wel in voor nieuwe dingen en bezocht zo’n avond in Seats2Meet. In alle drukte moest ik ook nog een vraag verzinnen want daarvoor kom je daar. Je komt met een vraag binnen en gaat met antwoorden naar huis. Samen met een vriendin die op zoek is naar een nieuwe baan, bezoeken we de workshop. Ik heb bedacht dat mijn vraag heel simpel is: ik zoek een uitgever. Tja, wat moet je daar nu voor creatiefs van maken. Kijk in het telefoonboek en je ziet een rijtje. Google en je wordt overstelpt met een groot aanbod uitgeverijen. Toch blijf ik bij mijn simpele vraag en ben ik vanavond de gelukkige. Mijn vraag wordt samen met drie andere uitgekozen. Ik kom op een stoel te zitten voorin de groep en licht mijn vraag toe. De coach @madameprimula verduidelijkt de vraag. ‘Wil je dat je boek wordt uitgegeven of wil je veel lezers bereiken?  Wil je bij de Bruna liggen of bij Oprah Winfrey op de bank zitten?’ Ja, waarom niet? Zo ontwikkelt mijn vraag zich heel concreet tot: Hoe word mijn boek ‘Kunst, Twitter en boterhammen smeren’ een internationale bestseller? Vervolgens komt iedereen met ideeën en tips die ze op een grote flip-over schrijven met behulp van gele post-it briefjes. En ik? Ik mag niet praten om het creatieve proces niet te verstoren, alleen maar knikken en dankjewel zeggen. Zo komt een creatieve stroom op gang van ideeën en suggesties. Ik word er helemaal warm van en soms schiet ik in de lach zoals bij de jongeman die vertelt: ‘In Frankrijk waar ik jaren gewoond heb, doen ze niet aan boterhammen smeren.’ In je titelkeuze moet je dus al bewust zijn voor welke markt het boek is. Nederlands of internationaal. De Flip-over vult zich met woorden van mensen die allemaal met mij meedenken. Het grote papier ligt nu hier thuis en op een rustig moment ga ik alle tips bekijken en uitwerken. Want dat is nog een hele klus. Zo deed iemand de suggestie om een videofilm te maken of een column in te spreken op Youtube. De combinatie van vijftig en Twitter vonden de meesten geweldig. ‘Daar zit je markt’. Jonge meiden die mij toefluisterden ‘Ik zou je boek zeker kopen, voor mijn moeder. Ik wil ook zo’n hippe moeder.’ Iemand anders suggereerde het boek als cadeau-boek voor vijftigers te bestempelen en daarmee proberen hoog in de zoekresultaten van Google te komen. Die vijftigers hebben toch alles al en dan heb je een leuk eigentijds cadeau. Natuurlijk moet ik volgend jaar op de vijftig-plus beurs staan met een dikke stapel boeken. De afspraak is al gemaakt met @nooitmeerdieet. Zij heeft ook een boek geschreven als tegenhanger van het Sonja-dieet en alle andere diëten die niet werken. Zij gaat de diepte in. Dat is grappig want het is een vrouw die lekker met beide poten op de grond staat. Daar houd ik van. Na afloop borrelen we met elkaar en het leuke is dat je online met al die mensen op Twitter en Linkedin gewoon door kunt praten.

Boterhammen smeren

Elke ochtend dekt Justus de tafel en zet de brooddoosjes voor de lunch naast de ontbijtbordjes. Beleg, boter en kaas op tafel en het ritueel kan beginnen. Jelle help ik nog wel eens met boterhammen smeren. Die is soms zo verdiept in zijn Harry Potter boek in bed, aan tafel of op de wc dat hij de tijd vergeet. En opeens is het dan acht uur en moet hij zijn brood nog smeren, tanden poetsen, tafel opruimen, afwasmachine inruimen, schoenen en jas aan trekken, schooltas vullen, gymkleren zoeken en zijn fiets buiten zetten. Dat gaat allemaal niet in vijf minuten en dan help ik even. Als we een dag op stap gaan, is Beer van het boterhammen smeren. Hij leeft zich uit in broodjes kaas, worst, pindakaas, appeltjes erbij, een doosje met rozijnen en zonnebloempitten en een thermosfles met thee. Heel kneuterig. Ik ben meer van het kopen onderweg. Maar Beer houdt ervan zijn eigen picknickmand bij zich te hebben. Hij heeft nogal een hekel aan horeca waar je eerst heel lang in de rij moet staan of lang moet wachten aan een tafeltje of erger: dat het vies is wat je besteld. Hij is liever eigen baas en opteert voor een mooie plek in het bos of een picknicktafel aan de rand van een weiland. Als we eenmaal idyllisch zitten op zo’n groene plek, geniet ik van al het lekkers dat uit de rugzak komt. Dan vind ik het toch wel leuk dat gekneuter.
Twintig jaar geleden toen ik Beer net kende, smeerde ik ’s ochtends zijn boterhammen. Hij moest om zes uur opstaan voor zijn werk in de standbouw en ik deed met hem mee. Vroeg uit de veren terwijl ik pas om half negen de deur uit hoefde. Dat doe je als je verliefd bent. Ik herinner me dat het hele ontspannen ochtenden waren. Het was een goed begin van de dag en ik had de rest van de dag zeeën van tijd. We zijn er nog wel eens mee in een tijdschrift gekomen. Samen aan de ontbijttafel met kaarslicht aan, want dat deden we ook. Het werd een romantische foto van ons twee aan een gedekte tafel vol kaarsen in onze piepkleine keuken in de flat waar we toen woonden. De foto hebben we nog maar de realiteit heeft ons ingehaald. De klad is erin gekomen en nu zit ik elke dag van de week zonder Beer te ontbijten en sta ik op voor de jongens. Gewoon om zeven uur. Toen ze klein waren smeerde ik hun boterhammen maar al heel gauw deden ze dat zelf. Het zijn zelfstandige jongens die goed voor zichzelf kunnen zorgen en zelfs een hele maaltijd op tafel kunnen zetten. Jelle specialiseert zich momenteel in bakkunsten. Hij heeft gister de hele middag in de keuken gestaan om een spekkoek te bakken. Laagje na laagje moest de taart stollen in de oven en hij zat met engelengeduld te wachten voor het ovenglas om te kijken of de taart gaar werd. Een Indische koek waar tien eieren in gaan en een pond boter. Ik probeerde hem nog over te halen om een gezonde worteltaart te bakken maar nee, het moest spekkoek worden. Beer en ik zijn dus weer aan het groeien.

Jack & Jill

Een verassend kunstproject is Jack & Jill dat eind oktober te zien is in het COC in Rotterdam. De schepper van dit duo is Corinne Bot. Een wat magere, jongensachtige vrouw met superkort haar die heel vaak voor een jongen wordt aangezien, denk ik. Zij speelt met dit gegeven en maakt fotoseries en filmpjes van haarzelf als Jack & Jill. Jack is de stoere man met handen in zijn zakken (borsten afgeplakt) en Jill is een vrouw die van shoppen houdt. Corinne Bot introduceert  dit stel als volgt: Jack & Jill, a - pretty stereotypical - young couple, stuck in traditional gender roles. Jack’s a cute guy trying to be macho sometimes but really isn’t. He’s also a bit lazy. Jill’s a modern woman who likes shopping, reading chicklit and spending time with friends. She often tells Jack to get his lazy ass of the couch and help her with the household. But, she loves him very much!

Jack & Jill blijkt uit een populaire Amerikaanse televisieserie te komen ontdek ik op internet. This sitcom is named after two of the six main characters, each with a name rather suggesting the other gender: Jaqueline 'Jack' and David 'Jill' Jillefski, who gradually realize they were in love at first sight. Dus ook in de namen speelt zij met de geslachten. Ik heb Corinne ontmoet op de Kunstschouw in Zeeland (2009) waar we allebei aan meededen. Zij heeft met haar project Jack & Jill de Kunstschouw Award 2009 gewonnen. In Zeeland op Westerschouwen was een dergelijk kunstproject tamelijk vernieuwend.

Mark Rutte

Na 127 dagen is het eindelijk gelukt. Mark Rutte (43) heeft zijn kabinet rond. Bij het aantreden van Mark hoort het afscheid van Jan Peter over wie Martin Bril in 2001 het volgende schreef: ‘Balkenende. Alleen de naam doet al verlangen naar de regering-Balkenende, het tijdperk-Balkenende. Was het maar vast zo ver! Eindelijk een man aan het roer die van boterhammen met hagelslag houdt!’  In 2002 begon hij en gister kreeg hij voor zijn afscheid van zijn ambtenaren een ritje in een cabrio-BMW. Je zag hem glunderen. Hij geeft met plezier het stokje over aan Mark Rutte en heeft er alle vertrouwen in. Het publiek denkt daar anders over. Op Twitter zijn veel tweets langsgekomen met kritiek op de keuze van Rutte’ministers. Teveel heren, teveel oude rotten. Een rollatorkabinet  waarin nauwelijks plaats is voor nieuw elan en jonge vrouwen. Hij heeft drie vrouwen van in de veertig binnengehaald: Edith Schippers (46) is minister van Volksgezondheid, Marja van Bijsterveld (49) is minister van Onderwijs en Cultuur en de jongste is Melanie Schultz  Van Haegen(40) als minister van Milieu en Infrastructuur. Vandaag is de oprichtingsvergadering van het nieuwe kabinet. Vanmiddag leggen de ministers achter gesloten deuren de eed af bij Koningin Beatrix. Zij ontvangt het hele gezelschap dat voor de gelegenheid netjes in pak gestoken is. Daarna volgt de bordesscène.

Rutte wordt aan alle kanten doorgelicht in de media. In de NRC was dit weekend een anatomische tekening van zijn lijf getekend en bij elk onderdeel stond een kritische toelichting. In het radioprogramma Spijkers met koppen werd flink de draak met hem gestoken. Schoolvrienden van vroeger keken terug: ‘Ja, Mark Rutte, wie was dat eigenlijk? Er komt geen beeld boven. Aah, dat jongetje die met iedereen vriendjes wilde worden. Oh ja, hij kreeg voor Sinterklaas een drol in zijn schoen. Hij at hem op toen hem dat werd gevraagd om aardig gevonden te worden. Die Mark Rutte?’ En zo ging dat twintig minuten door met teksten van verschillende cabaretiers. Zijn status als vrijgezel wordt ook flink onder de loep genomen. De NRC noemde het zelfs een kwetsbaar punt. De meeste premiers in de geschiedenis hebben altijd een first lady aan hun zijde gehad. Sommigen speculeren of hij homo zou zijn. Dan zou het wel tijd worden voor een coming out. Mark mist natuurlijk wel een partner als klankbord. Hij krijgt heel wat voor zijn kiezen en dan is het fijn als je dat met je man of vrouw kunt delen. Beer en ik vinden het stimulerend om elkaars klankbord te zijn. Juist omdat je allebei zo anders bent, kan de ander tegengas geven of rust. Een partner kan aspecten van een kwestie belichten die je zelf niet ziet. Nou gaat Mark Rutte wel elke week bij zijn moeder eten. Daar wordt hij natuurlijk mee geplaagd. Een moeder is natuurlijk wat anders dan een gelijkwaardige partner. De associatie met moederskindje ligt dan voor de hand. Die beeldvorming zal niet in zijn voordeel werken vrees ik. Mark is net als ik de jongste van zeven kinderen. Dat schept toch een band. Ik vind het overigens een olijke jongen.

Nick en Simon

Onlangs een twittersessie gehad met de kijkers van #TVOH. Het muzikale programma The Voice of Holland is een regelrechte kijkcijferhit. Meer dan twee miljoen mensen kijken. Het is wel duidelijk wie daarvoor verantwoordelijk zijn. Behalve een goed ‘format’ en de inspirerende Van Velzen, zijn het vooral de knappe gozers uit Volendam: Nick en Simon. Ze zijn niet alleen knap maar ook gevat, humoristisch, to the point en natuurlijk uitermate muzikaal. Ze weten waar ze over praten en formuleren dat ook op een prettige manier. En soms zijn ze het niet eens met elkaar. Dat is leuke televisie. Mijn ene zoon speelt gitaar en de andere piano. Ik kijk graag met hun naar The Voice en ontdek dat ik niet de enige ben. Veel twitteraars kijken en tweeten tegelijkertijd. In mijn geval is dat best lastig omdat ik steeds van de bank op moet staan en naar de computer moet lopen om een tweet te versturen, dit tot ergernis van Beer en de boys. ‘Doe normaal, je lijkt wel verslaafd’. Dat valt aan niet-gebruikers echt niet uit te leggen en ik snap dat ze het stom vinden. De laptop is hier natuurlijk de oplossing en het uitgelezen instrument om te multitasken, maar die is door een vreemde download-actie helemaal van slag. Er lijken Trojan horses in het systeem geslopen te zijn. Ik moet er nodig naar laten kijken want ik ga het mobiele werken missen. Mijn twittermaatje bij #TVOH is @karen_voshol een goede fotograaf en kekke dame met knalrode lippen, net als ik. Ik ken haar niet persoonlijk maar haar twitterstijl spreekt me aan. Ik ga haar vast en zeker nog een keer offline ontmoeten. Met een hoofd vol muziek stap ik tussen de lakens. Ik droom van Nick en Simon. Of waren het mijn eigen zoons?

@slijterijmeisje

Vandaag bestel ik de Meisjesdoos van @slijterijmeisje. Haar boek heb ik uit. Echt inspirerende handvaten voor het gebruik van social media. Ze schrijft erg aanstekelijk en heeft veel creatieve ideeën. Er komt iets op haar pad en ze handelt ernaar. Zo ging het ook met het succesvolle concept van een kleurrijke doos vol bijzondere wijn en versierd met kunst. Slijterijmeisje: ‘De Meisjesdoos was onze werktitel. Op een middag kreeg ik een ingeving en ik was perplex dat het domein meisjesdoos.nl nog vrij was.

 ‘Bram, meisjesdoos.nl is nog vrij!’ riep ik, gierend van het lachen.

‘Gelijk registreren’ riep hij terug.

‘Nee joh, dat kan ik toch niet maken? Dat is hartstikke dubbelzinnig!’

‘Juist Daarom!’

En zo geschiedde. De Meisjesdoos werd de vrolijke doos van het Meisje van de Slijterij. Niet elke fles mag in deze speciale doos, daarvoor moet je als fles wel aan een aantal voorwaarden voldoen.’

Ik ben in blijde verwachting van deze bijzondere doos met speciale flessen wijn erin. Voor de gelegenheid heb ik een doosje alcoholvrij besteld. Tot ergernis van Beer. ‘Wat heb je nou gedaan? Vijftig euro voor wat flessen limonade? Wijn is juist wijn omdat er alcohol in zit!’ Ik begrijp zijn kwaadheid maar dit doosje is nou eens helemaal voor mezelf. Het heet niet voor niks de Meisjesdoos. Ik wil niet altijd alcohol en ook niet altijd cafeïne trouwens.