Verloren sleutels

Van mijn schoonmoeder leerde ik over de Heilige Antonius. Je kunt bidden tot deze patroonheilige uit de 12e eeuw als je iets kwijt bent of bent verloren. Zij bad regelmatig voor haar zoekgeraakte spullen en vaak met resultaat. In de loop der jaren  ben ik deze gewoonte over gaan nemen. En ja, paspoort, sleutels, pasjes, fiets, het is allemaal weer bij mij terecht gekomen ‘in the end’.

De laatste keer zag het er echter bar en boos uit. Een heel etuitje met sleutels was uit mijn tas gewipt die achterop de fiets was gebonden met één snelbinder.

De tas stond half open met slechts een drukknoop in het midden. Ik twijfelde nog om het hoesje in mijn jaszak te doen, maar dat zat te krap.

Het hoesje is een souvenir uit Australië waar ik best gehecht aan ben. Bovendien was ik trots dat ik nooit mijn sleutels kwijt was. Daar zijn vaste plekken voor in huis die heilig zijn.

Alle verloren sleutels zijn van mijn atelier, een certificaatsleutel voor de achterdeur, twee voor het hek en eentje voor mijn atelierdeur en een toegangspasje voor de voordeur. De bewuste dag heb ik afgesproken met iemand die de Atelierroute had bezocht en twee kleine schilderijtjes komt ophalen.

Ik parkeer mijn fiets, zoek in mijn tas en grijp mis. Geen leren hoesje. Was het eruit gewipt of lag het nog vergeten binnen op tafel? Daar hoopte ik vurig op.

De vrouw kon ik in elk geval niet binnenlaten en zij reed onverrichterzake weer huiswaarts. Enige minuten stond ik flink te balen en ging toen weer op de fiets dezelfde weg terugrijdend, koortsachtig zoekend of ik het bruine hoesje zag liggen tussen de bruine herfstbladeren. Monnikenwerk. Ik riep Antonius nog een keer aan maar helaas bleef het stil. Thuisgekomen keek ik gelijk naar de lege tafel, nee er lag geen vergeten sleuteletui.

Nu had ik echt een probleem.

Ik spring nogmaals op de fiets en rijd de hele route weer terug tot aan de Rooie Brug. Ik bid koortsachtig, dit was zo vaak gelukt, waarom zou het nu niet lukken?

Ik speur en speur en kijk alle kanten op, ook op paaltjes en elektriciteitshuisjes want soms verplaatsen mensen gevonden voorwerpen. Maar nergens zie ik het leren hoesje opdoemen. Dag Australië, dag sleutels en teleurgesteld fiets ik terug naar huis.

Thuisgekomen vertel ik manlief van de verloren sleutels. Hij suggereert een mail te sturen aan de bewonersgroep. Het lijkt me weinig zinvol nadat ik langs drie buren was gefietst en daarna de wijk uit. Bij die buren had ik al extra goed op de stoep gekeken maar toen had ik nog geen hobbeltje gehad. Mijn analyse was dat de sleutels uit de tas waren gewipt bij een hobbel of stoepje of rails.

Toch maar de mail verstuurd en het sleutelhoesje en de gereden route uitgebreid beschreven. En passant vraag ik ook nog even of mensen op Facebook of Nextdoor zouden willen kijken als ze daar gebruiker van zijn. Op beide platforms ben ik niet meer aangesloten.

Nextdoor is een buurtapp waar van alles gedeeld wordt.

Ik heb er bar weinig vertrouwen in en besluit voordat we op vakantie gaan, nieuwe sleutels te bestellen bij mijn verhuurder. De certificaatsleutel is een bijzondere en dure sleutel waar je zo drie weken op moet wachten. Verder bestel ik er nog twee toegangspasjes bij en tik ruim honderd euro af.

Inmiddels zitten we op de Veluwe in een hotelletje. En daar, op een avond krijg ik een mailtje van een buurvrouw. Ze loopt vaak met de hond door de wijk en kent zodoende veel hondenbezitters. Zij was voor mij even op Nextdoor gaan kijken en zag daar een foto van een hoesje voorbij komen wat verdacht veel leek op het mijne. Het was gevonden op een bankje door iemand die met haar bordercollie de wijk uitliep de dijk op. Ze heeft het hoesje opgepakt en besloot het mee naar huis te nemen. Ze dacht dat het wel eens belangrijk kon zijn.

Lang verhaal kort. Ik bel haar, ze stelt nog een strikvraag maar het kan niet missen, het is mijn souvenir uit Australië met inhoud. Ik ben blij en had nog maar één zorg; hoe annuleer ik mijn sleutel-bestelling bij de verhuurder? 

Maar ook dat is gelukt. Rest mij nog éen ding; de Heilige Antonius heel hartelijk bedanken voor zijn hulp en ondersteuning. Ten slotte rijd ik de volgende dag op de fiets met twee aangekochte schilderijtjes onder mijn arm naar het huis van de vrouw om de kunst af te leveren.

Ben jij iets kwijt? Probeer het ook eens bij de heilige Antonius.

Viering in TBS-kliniek

De controlelampjes flikkeren felrood en een hoge piep ontsnapt aan de controlepoortjes. Sinds een tijdje bezoek ik regelmatig de vieringen op zondagavond in een TBS-kliniek. Bij binnenkomst moet ik me ontdoen van tas, horloge, smartphone, sleutelbos, riem en metaal. Het is net Schiphol. Door ervaring wijs geworden laat ik de hele rataplan thuis en zo mag ik gewoon doorlopen ondanks een klein piepje. Maar nu zit er een strenge bewaker achter het glazen loket en spreekt me aan op het laatste, kleine piepje. Op het scherm brandt een lampje ter hoogte van mijn beugel-BH. Of ik die de volgende keer thuis kan laten anders kom ik er niet in. “Maar ik heb geen andere BH’s” zeg ik beteuterd. “Dan is er een grote kans dat u wordt teruggestuurd” is zijn repliek. 

Eenmaal binnen volg ik de wandelroute door lange gangen richting kapel. Soms loopt er een bewaker mee, soms vangt de voorganger ons op bij de klapdeuren die allemaal automatisch vergrendeld zijn en alleen met een pasje opengaan. Als alle hindernissen genomen zijn, kom ik in de kapel. Een sfeervolle ruimte met beschilderd glas in de ramen, schilderijen aan de muur en bloemen op tafel. De kaarsen branden. Elke zondagavond is hier een kort moment met zang, gebed en een kleine overdenking voor de mensen die hier zitten opgesloten. Om de verbinding met de samenleving levend te houden, komen hier ook een aantal vrijwilligers. Er zit een psychiater bij, een jurist, een gepensioneerde en nu ook een kunstenaar. Vaak zijn het mensen uit de lokale kerk die deze vieringen regelmatig bezoeken. De voorganger in trui en veterboots begroet de mensen die binnenkomen. Hoofdzakelijk mannen. Sommige mannen komen met hun begeleider. Ik heb tweemaal een vrouw gezien.

Dan gaat de viering van start met woorden van welkom. “Voel je welkom zoals je bent, je mag hier zijn met alles wat er is.” Iemand wordt uitgenodigd de grote kaars aan te steken en woorden klinken over licht dat in mensen is ontstoken. In deze periode gaan ook de adventskaarsen aan. Dan volgt een mooi lied op groot volume uit een kleine speaker die bediend wordt door de dominee met zijn telefoon. Een liedje van Celine Dion, Maria Carrey of een andere aansprekende zangeres. Er wordt wat mee gehumd en soms gezongen. Ook geestelijke liederen uit het liedboek of een opwekkingslied komt voorbij. Soms zijn er zes bezoekers soms wel vijftien. De ene zondag ben ik alleen en een andere keer zijn er drie vrijwilligers tegelijk. Dan lezen we een tekst. Danny steekt zijn vinger op en leest de tekst uit Mattheus hardop voor. De dominee geeft zijn overdenking. Hij spreekt zijn publiek direct toe in gewone mensentaal. Niet hoogdravend maar zacht en liefdevol. Af en toe verbindt hij de tekst met de situatie waarin deze mensen zitten. Schuld en schaamte komen voorbij. Vergeving.

De viering eindigt met het ontsteken van kleine waxinelichtjes die elke bezoeker mag aansteken voor een dierbare. Vooraan ontstaat een rij. De voorste geeft de brandende kaars door naar achteren en zo komt iedereen aan de beurt. Sommige mensen steken wel vier kaarsjes aan. Dan wordt er voorbede gedaan. Er gaan vingers de lucht in. “Wil je voor mijn moeder bidden?” Op de achterste rij vraagt iemand: “Wil je voor Kevin bidden, hij heeft het moeilijk nu.” Zo volgen nog enkele verzoeken. De voorganger slaat alles op in zijn fotografisch geheugen en memoreert de namen in zijn gebed dat volgt. We zijn ook even stil. Dan volgt de zegen en is er koffie en thee.

De laatste keer was een vrouw jarig en iemand had een taart voor haar gebakken. Ze vertelt dat ze oorbellen van haar moeder heeft gekregen. Het zijn clips en ze vraagt of ze goed zitten. “Moeten ze niet wat dichter op mijn oor?” Ze laat een ander cadeautje zien, een kettinkje van het Kruidvat, “Mooi he?” Ik zit naast Danny die mij deelgenoot maakt van zijn gewonnen Dart-wedstrijden. Hij vouwt wel vijf A4-tjes open met getallen van gespeelde wedstrijden met zijn maten. Hij heeft ze bijna allemaal gewonnen en glimt van trots. Hij laat zijn Ajax-T-shirt zien want hij is fan en toont ook nog even zijn vorkheftruck-rijbewijs. Hij vertelt dat hij vandaag bezoek heeft gehad van zijn 84-jarige moeder. Met haar autootje komt ze uit Noord Holland naar het midden van het land om haar 52-jarige zoon te bezoeken die vastzit. Ook mijn andere buurman van midden vijftig vertelt over zijn 80-jarige ouders die elke week op bezoek komen. Ze maken zich zorgen en zijn soms kwaad over de gang van zaken. Ik realiseer me hoe bevoorrecht ik ben met twee jong volwassen zoons die zijn uitgevlogen en zelfstandig hun leven op poten hebben. Ik maak me weinig tot geen zorgen. Deze grote, volwassen mannen zijn nog steeds zoon van hun bezorgde ouders. Het leven is hen uit de handen geglipt. Hoe groot moet de zorg en het verdriet zijn voor hen maar ook voor hun ouders, mensen op leeftijd. Voor hen geen rustige oude dag. Aan alles merk je hoe blij de bewoners zijn dat er naar hen wordt omgekeken. Een avond per week kletsen over het WK met mensen buiten de muren. Ik weet niet waarom deze mannen hier zitten. Beter ook. Nu kan ik ze onbevangen tegemoet treden. Na afloop loop ik door de gangen, de klapdeuren door en de piepende poortjes, de vrijheid tegemoet.