Lood kloppen

In deze tijden van lockdown is het een ongekende luxe dat ik een atelier heb waar ik kan schilderen. Zo hoef ik niet alle dagen thuis te zitten. Maar toegegeven, eigenlijk heb ik bar weinig geschilderd de laatste maanden. Daar zijn 100 redenen voor en soms is de reden heel banaal; ik heb geen zin. Nog banaler: ik heb geen schilderdoeken meer. Bij een groothandel bestel ik altijd een aantal tegelijk die dan voor de atelierdeuren met een vrachtwagen worden afgeleverd. Omdat het kwaliteitsdoeken zijn in aluminium frame en groot formaat, hangt er een behoorlijk prijskaartje aan. Zo kwam het beter uit de bestelling even uit te stellen. Daardoor liep ik weer eens door mijn oude collectie en schilderde sommige doeken over. Maar dat is moeilijker en minder vervullend als een nieuw doek. Ook werd ik uitgedaagd om op kleine doekjes te gaan schilderen want die had ik nog wel. Zo werkte ik verder aan mijn landschappelijke serie Classic Industrials met afbeeldingen van oude meesters op het formaat 30x30. Eind 2020 nam ik afscheid van mijn cursisten, stopte met het geven van schilderlessen en werd het angstvallig stil in de wereld en in mijzelf. Gelukkig braken de feestdagen aan die je vervolgens niet uitbundig mocht vieren. Toch zagen we nog wat familie en vrienden op gepaste afstand. Toen we nog enkele verjaardagen in het gezin hadden en een aanlokkelijke stapel boeken om te lezen, kwam ik steeds minder in het atelier. De belangrijkste reden was: de flow ontbrak. Ik stond aan de vooravond van een nieuwe serie. Dat heeft iets van moed verzamelen.

Inmiddels zijn de grote doeken gearriveerd. Dus die smoes kan ik niet meer gebruiken. Ik moet eraan geloven en stap op de fiets naar mijn atelier. Om te schilderen? Mis.
Eer ik aan het schilderen ben, moeten er eerst vele kopjes koffie met schuimende melk doorheen. Genieten, kijken, schrijven, lezen, lopen, radio luisteren, knippen, bladeren, mijmeren, opruimen, materiaal verzamelen, kratten doorspitten, eten, krant lezen om het moment suprême maar zo lang mogelijk uit te stellen. Als ik zou roken, zou er zo een pakje sigaretten doorheen gaan.
Dan, eindelijk leg ik de maagdelijk witte doeken op de werktafel. Niet op de ezel maar plat en meestal twee tegelijk. Als compositiekunstenaar en materialenvrouw begin ik met materiaal dat ik eindeloos heen en weer schuif op de doeken. Vaak maak ik wat foto's om de compositie alvast in het klein te zien op de smartphone. Het schilderen is ondergeschikt en ondersteunt de compositie.
Vandaag werk ik met lood. Uit een ladekast haal ik een oude tas vol loodflappen met een sticker erop. Het vermeldt het jaartal 2016 en de naam van een vriendin. Mijn handige man die huizen schildert en oplapt schenkt mij herhaaldelijk bouwafval en oud verweerd lood. Soms voor mijn verjaardag. Dit robuuste en verweerde lood van een oud jaren dertig huis ga ik gebruiken voor een nieuwe serie. Het lood is verfrommeld en gedeukt. Mooi van zichzelf. Om het ruwe materiaal op doek te kunnen verwerken moet het enigszins plat zijn en daarvoor heb ik een speciale, zachte hamer. Gekregen van manlief evenals de loodknipper die van pas komt in dit ontwerpproces want soms moet het lood een kopje kleiner.

Om een lang verhaal kort te maken.

Ik ga naar mijn atelier maar schilder niet.

Vandaag heb ik lood geklopt 

en op maat geknipt voor twee nieuwe doeken.

Organisch materiaal, roest en afbeeldingen 

van oude meesters 

 erbij gezocht.

Zo liggen de doeken op tafel te wachten 

voor de volgende stap.

Dat is plakken, daarna drogen.

Dan, heel voorzichtig komt de schilderfase.

Zo ontstaat als vanzelf de flow.

Als je mazzel hebt.

Afgewisseld met de worsteling.

Het hoort er allemaal bij.

De stad als jachtterrein - solo-tentoonstelling

In september ben je welkom in hartje Utrecht bij galerie Niek Waterbolk. In de tentoonstelling ‘De stad als jachtterrein’ komen vondst, kunstwerk en verhaal samen. In deze tentoonstelling zie je werken waarbij ik me laat inspireren door de vondst uit de stad. Mijn fascinatie voor de huid der dingen zul je ook herkennen.In de catalogus wordt van elke vondst de vind-locatie en het jaartal vermeld en het verhaal waarom ik als kunstenaar juist door deze vondst geboeid ben.De stad Utrecht, maar ook de regio doet mee; grenzen van de stad worden wat opgerekt. Ik reis graag, heb oog voor detail en vind op straat van alles. Daarnaast krijg ik vondsten aangereikt van mensen in mijn omgeving die mijn manier van werken kennen. Zo werkt mijn man Wick in de bouw en hij komt regelmatig thuis met een stuk lood of een lijmvondst in prachtige vormen. Eerst verdwijnt de vondst naar het atelier om op een dag te verdwijnen in een eigen context en compositie. Dan voeg ik olieverf toe en maak het geheel op kleur. Ja, soms lijkt het wel koken. Een nieuw werk is geboren.
Je bent van harte uitgenodigd voor deze solo-tentoonstelling in de binnenstad van Utrecht. Geopend vanaf 3 september 2019 vanaf 13.00 uur.

www.elsvegter.nl

Glimlach

Nee, wij zijn niet compleet met de familie tijdens de kerstdagen zoals dit prachtige beeld suggereert. Misschien is het bij jou ook niet compleet en ben je met minder familie als dat je zou wensen, misschien breng je de kerstdagen alleen door of ben je wat somber tijdens deze donkere dagen en voel je de eenzaamheid extra. 
De  21e december was de kortste dag en vanaf nu komt het licht weer terug. Heel langzaam mogen we ons hol weer uit kruipen.
Mijn kerstwens: heb het goed met jezelf zoals je bent en schenk een glimlach aan de ander. Het grootste cadeau.

Vanochtend zat ik op de fiets en voor mij reed een man, stevig ingepakt tegen de kou met bontmuts op en oorflappen. Hij zong zijn lied. Ik hoorde een diepe basstem en genoot van zijn onbevangenheid. Af en toe pauzeerde hij even om op adem te komen. Was het een kerstlied? De man sloeg linksaf waar ik rechtdoor moest en het moment was voorbij. 
Hij liet mij achter met een glimlach en een lied om mij heen.

Voor jou mooie, laatste dagen van december namens de hele familie. Met bespiegelingen, de Top 2000, het kerstkind of de dennenboom of gewoon met stamppot boerenkool en vegaworst. Of een gehaktbal.
Heb het goed, ontvang een glimlach of schenk er een.

Jubileum - 25 jaar ondernemer!

Het mooie van ouder worden vind ik dat je gaandeweg kunt terugkijken op je lange leven. Het besef breekt door dat er meer jaren achter mij liggen dan voor me. Zo zit ik nog volop in het studentenleven en opeens zijn mijn eigen zoons student. Mijn knieën gaan een beetje knarsen en Sarah heb ik al ruimschoots gezien. Nu kijk ik bijna de 60 alweer nieuwsgierig in het gerimpelde gezicht. Het pensioen begint in zicht te komen. Hoe bedaard klinkt dat! Het geeft ook ruimte. In je hoofd, in je huis (met twee uitgevlogen zoons) en in de tijd.

Op mijn werkende leven kan ik (nu al) met plezier terugkijken. Ooit begonnen met een studie sociologie die ik waanzinnig interessant vond, belandde ik daarna bij een ontwikkelingsorganisatie. Schrijven en redigeren waren mijn eerste werkzaamheden. De beste beslissing nam ik in 1993 toen ik startte als freelance journalist. Het was het begin van mijn ondernemerschap en ZZP-bestaan. Later is daar het schilderen bijgekomen. Nu bestaan ze naast elkaar: schrijven en schilderen, beide creatieve uitingen waar ik mijzelf in kwijt kan. Wick, mijn man, begon in het jaar 1993 ook voor zichzelf in de timmer- en standbouw. Later is ook bij hem het schilderen erbij gekomen, maar dan van deuren, muren en kozijnen. Zodoende vierden we onlangs op Texel ons 25-jarig jubileum van de zaak. We zijn gaan eten BijJef in Den Hoorn, een heerlijk luxe restaurant met een Michelin-ster. Negen gangen met amuses, champagne en prachtige creaties vulden de avond. Elke keer waren we verrast hoe mooi het gerecht werd opgediend. Soms op een bord maar ook op een schaaltje, in een glas, een kom of op een houten plankje. Alles charmant en met aandacht. Zelfs de Darjeeling thee kreeg ik geschonken in een speciaal wijnglas. Als kunstenaar kan ik die schoonheid in smaak, vorm en kleur erg waarderen.

Aanbieding

Bij een jubileum hoort een cadeau! Daarom laat ik je graag delen in ons WickEls-feestje. Vanwege het 25-jarig jubileum ontvang je 25% korting op een kunstwerk naar keuze tijdens de Utrechtse Atelierroute. Dus ben je net verhuisd en heb je nog een lege witte muur? Neem een kijkje op de website. Een olieverfschilderij brengt sfeer en warmte in je huis. Mocht je altijd al iets op het oog gehad hebben, maar was het net iets boven je budget, grijp dan nu je kans. Deze actie is alleen geldig op zondag 7 en zondag 14 oktober van 11.00 - 17.00 uur. 

Adres: Concordia, Concordiastraat 68 - studio 146 (1e etage) Utrecht. Via de website www.elsvegter.nl kun je alvast een voorselectie maken. Leuk je te zien in oktober!

Terug naar 25 jaar ondernemer.
Voor wie het naadje van de kous wil weten, een kleine biografie met de krenten uit de pap.
1993 - start eigen praktijk als freelance journalist (ik ben 33 jaar)
1994 - publicaties in diverse bladen
           (o.a. Viva, Panorama, Groter Groeien, Goed Gevoel, Santé, Onkruid, Textilia, Beelden, KM)
1994 - start schilderen met olieverf (op zolder)
1997 - geboorte 1e zoon
1998 - verbindingsfeest met Wick Swart
1999 - geboorte 2e zoon
2002 - start als beeldend kunstenaar, 1e eigen atelier (ik ben 42 jaar)
2003 - eerste expositie MLBgalerie Amsterdam
2004 - 2007 opleiding / coaching voor zelfstandig beeldend kunstenaars
2005 - permanent atelier in Concordia Utrecht
2006 - serie schilderijen - Assemblages
2006 - groepstentoonstelling CUinBabel Utrecht
2007 - start Volkskrantblog Huidlandschappen - kunstblog
2008 - serie schilderijen Huidlandschappen
2008 - 1e grote solotentoonstelling in RIVM Bilthoven
2008 - 2016 freelance journalist Beelden
2009 - aankoop meerdere schilderijen voor vergaderlocaties regio Utrecht
         - publicatie in Libelle 'Crisis of kans'
2009 - reizende tentoonstelling Mea Vulva
2010 - opstarten van Facebook, Twitter en LinkedIn
2010 - start blog 'Sarah op Twitter' (ik ben 50 jaar) latere blogtitel 'Kunst van het leven'
2010 - serie Kustlijnen 'Art from Above'
2011 - start als schilderdocent materieschilderen en schilderworkshops
         - social media lessen aan ondernemers en kunstenaars
2011 - 2013 - Jurylid Kunstliefdeprijs Kunstliefde
2011 - groepstentoonstelling 'Met huid en ...' Kadmium Delft
2012 - zomerExpo 'Liefde' met werk 'In loving Memory'  Gemeentemuseum Den Haag
         - solo-tentoonstelling Luchthaven Antwerpen
         - groepstentoonstelling BBK Amsterdam - Aanwas 8
2013 - start serie landschappelijke schilderijen: Laagland - Opperlaag - Landhuid
         - art lounge in eigen atelier
2013 - start workshops Kunst en Rouw
2014 - gastdocent AKM Mijdrecht
         - redacteur teksten Galerie Sille
         - solo-inspiratiereis Bali
2015 - gastdocent d' Oude Werf Nieuwegein
2015 - Tour de France Art Expo Galerie Sille Oudewater
2016 - start workshops Zelfportret - schrijven en schilderen - 'Dit ben ik!'
         - fashion designs van eigen kunst op kleding (digitale ontwerpen)
2017 - solo-overzichtstentoonstelling 15 jaar kunstenaar Samaya Werkhoven
         - inspiratiereis Australie en Nieuw Zeeland met Wick
         - Wickels Worldwide - reis-inspiratieblog FB
2018 - eerste kunstjurk 'Vulcanic Art' verkocht
         - serie schilderijen 'Vulkanische grond'
         - tentoonstelling DIAC Utrecht 'Relaxing landscapes'
         - jubileum 25 jaar ondernemer

Back Home van Down Under

Rond de jaarwisseling zijn man en ik vier maanden weggeweest naar Australie, Tasmania en Nieuw Zeeland. Begin november 2017 vertrokken we met elk een rugzak propvol 15 kilo bagage. En ja, daar hebben we het mee kunnen doen al die tijd. Hoeveel heb je nodig om gelukkig te zijn en de wereld rond te komen? Wij, heel weinig.
Onze reis was een mix van familiebezoek, camperreizen en vrijwilligerswerk. We vonden het leuk om niet alleen als toerist het land te verkennen maar ook langere tijd op een plek te verblijven onder de 'locals' en gewoon iets te doen. Tuinieren, schilderen of koken.
Via de site van Work Away maakten we een profiel aan. Eerst dacht ik: wie zit er te wachten op twee bejaarde vijftigplussers? Maar dat viel reuze mee. Uit alle hoeken van de wereld krijgen we verzoeken om langs te komen. Nou zijn wij beiden ook best handig en waarschijnlijk kunnen we meer dan een 18-jarige. Manlief is een gewilde timmerman en schilder en draait zijn hand niet om voor een ingewikkelde klus.
Daar blijkt Down Under veel behoefte aan te zijn dus we konden kiezen uit leuke plekken.

Dat leuk niet altijd leuk is, ontdekten we ook. Behalve succesverhalen, zijn er ook tegenvallers geweest. Sommige Work Aways blinken uit in uitbuiting. Dan is het geen culturele uitwisseling zoals de bedoeling is, maar goedkope slavenarbeid.
Daar hebben we wel van geleerd. Ook negatieve ervaringen zijn leerzame ervaringen.
Al onze foto's en avonturen zijn inmiddels gepubliceerd. Tijdens onze reis hebben we een blog bijgehouden met belevenissen en foto's. Deze vind je op Facebook Wickels Worldwide.

Inmiddels zijn we alweer vier maanden thuis. In kleine kring hebben we de verhalen verteld. Van alle kanten krijgen we echter de vraag om meer. Daarom hebben we een Down Under-avond georganiseerd.
Ben je van plan om naar Australië te gaan? Wil je meer weten over Tasmania? Wil je meer horen over een eco-woonproject bij Sydney? De Vuurwerknacht in Melbourne? Onze Work Away-ervaringen? Wil je weten hoe de vulkanische grond van Nieuw Zeeland heeft geleid tot een nieuwe schilderijen-serie? Dan ben je welkom! We gaan er vrijdagavond 6 juli over vertellen in Utrecht.

Film als eindmusical

In het AD/UN van vandaag staat dat steeds meer scholen kiezen voor een film in plaats van de traditionele eindmusical van groep 8. De kinderen worden er te zenuwachtig van. De school kan een filmscenario kopen. De kinderen verdelen hun rollen en oefenen droog. Tijdens de slotavond kunnen ze lekker met pa en ma achterover leunen in de banken. Consumeren en geen last van podiumvrees.

Oh, wat ben ik blij dat ik de eindmusical nog heb meegemaakt. Zes jaar geleden zaten we als ouders in de bankjes met het zweet in onze handen. Zoonlief heeft de hoofdrol in Minoes en speelt Ellemeet, directeur van de plaatselijke fabriek. Hij heeft het niet zo op poezen. Strak gekleed in een zwart pak met een witte paardrijbroek en een spannende zweep in zijn rechterhand waarmee hij de katten kan afranselen, ijsbeert hij van links naar rechts. Met plezier kruipt zoonlief in het personage van deze slechterik. Hij zingt twee nummers solo, zuiver en puur. Aan zijn strakke mond en zijn linkerknuist die steeds open en dicht gaat, zie ik dat hij zenuwachtig is. Een jongen van twaalf. De tranen prikken achter mijn ogen. Samen zingen de kinderen het slotlied, schouder aan schouder, sommigen al met de slappe lach en in volledige ontspanning. Stralend en blij. Ja, ze hebben de klus geklaard! We klappen onze handen blauw voor al deze durfals die de wijde wereld in gaan. Ze hebben hun vuurdoop gehad. 

Zes jaar later nemen we opnieuw afscheid. Nu van de middelbare school en zonder musical. Zoon heeft een presentatie gehouden over zwarte gaten. Hij kijkt graag achter de dingen. In wit overhemd met zwarte vlinderstrik staat hij opnieuw op een podium. Zijn knuist houdt de aanwijsstok vast en zo leidt hij zijn publiek door de powerpointpresentatie. Eerlijk gezegd snap ik de helft niet over magnitude’s en supernova’s maar hij praat als de nieuwe Robbert Dijkgraaf zijn verhaal soepeltjes aan elkaar. Af en toe met een kwinkslag en een dosis humor waardoor het publiek de taaie kost kan verteren.

Morgen staat zoon voor het laatst op een schoolpodium. Hij mag zijn einddiploma in ontvangst nemen. De schooltijd zit erop.

Na de zomer stort hij zich in het studentenleven. Hij heeft er zin in en zal nog wel eens een podium beklimmen. We hebben alle vertrouwen in zijn toekomst. De kiem is misschien wel gelegd in groep 8 bij die slechte Ellemeet.

Nee, daar kan geen filmscenario tegenop.

Moeder-zoonmoment

Wattenschijfjes, koffiecups en een ledlamp voor de badkamer. Geen indrukwekkende lijst maar net genoeg om een fietstochtje naar de supermarkt te maken en een frisse neus te halen. Op dat moment gaat m’n telefoon. 'Hai mam, heb je nog wat nodig bij AH?" Nou eigenlijk had manlief twee dagen geleden net alle kasten gevuld met boodschappen en ikzelf had nog groente en fruit gekocht maar opgewekt zeg ik 'Ja, gezellig, ik sta op het punt om weg te gaan.' Dit enthousiasme van zoonlief moeten we vooral niet temperen. Als inwonende, studerende zoon is dit zijn bijdrage aan onze gezamenlijke huishouding. Elke maand een tas vol boodschappen die hij helemaal zelf mag uitzoeken. Vijf minuten later parkeer ik mijn fiets naast de zijne bij de grootgrutter. Ik koester dit moeder-zoonmoment want die zijn schaars.

Ik rijd de kar en hij gooit er van alles in. Pesto, chocoladecrusli, knapperig speltbrood, schuddebuikjes (speculaasbrokjes) voor op brood, brie, kipkerrysalade, volle griekse yoghurt … Oei! Artikel 1 van mijn eigen grondwet gaat hier aan gruzelementen: haal niet in huis wat je niet kan weerstaan. Kortom: alle lekkere dingen. Ik gooi er een zak appels bij en twee pakken koffiecups en een fles wasmiddel is ook handig. Zoon loopt alle gangpaden door, een gewoonte die hij van z'n vader heeft overgenomen en waardoor je ook alles ziet en op ideeën gebracht wordt. De stapel boodschappen groeit en de kar duwt steeds zwaarder. Even waan ik me bij Ikea waar je naartoe gaat voor een vreselijk handige appelboor en even later bij de kassa staat met een wagen vol gezellige spullen die je absoluut niet nodig hebt maar het leven wel een stuk leuker maken en je portemonnaie een veelvoud lichter.

Zo passeer ik een grote mand met Verkade-koekjes die in de aanbieding zijn. Nu koop ik al jaren geen koekjes meer voor mezelf wat ik best een prestatie vind, maar nu opeens wil ik knappertjes van Verkade. Vroeger als kind kreeg ik altijd een knappertje van een oude buurvrouw aan de Rotterdamse Schiebroeksesingel als ik langs liep en zwaaide. Dan wenkte ze me haar oude huis in met perzische tapijten en slofte ze naar haar krakende inbouwkast. De knappertjes zaten in een ouderwetse, glazen stolpfles en haar hand beefde een beetje als ze mij het brosse koekje aanreikte met een warme glimlach om haar gerimpelde mond. Thuis hadden wij niet van die koekjes. Mijn vingers glijden over de verpakkingen. De kokos- en kaneelvariant kan ik niet weerstaan en ook die verdwijnen in de kar. De berg groeit. Zoonlief wandelt nog even naar de drankafdeling. Voor zijn werk heeft hij een cursus gevolgd om verschillende varianten gin-tonics te bereiden. Hij laat me alle tonics in het schap zien en ik verbaas me over de variatie. Hij vertelt welke de beste en de puurste is en gooit vervolgens wat flesjes in de kar. Dan gaat hij op zoek naar rode peperkorrels en verse munt om de mix af te stijlen.

Bij de kassa vul ik de vier meegebrachte boodschappentassen. Vier vond ik nog een beetje overdreven voor een ritje supermarkt waarbij je eigenlijk niks nodig hebt. Maar de tassen zijn allemaal tot de nok gevuld. Zakken chips, oh wat lekker, leg ik bovenop de uitpuilende bult om niet te breken. Het kassameisje, een vriendin van scouting praat over koetjes en kalfjes met mijn zoon en noemt glimlachend het eindbedrag. Alsof je een emmer leeggooit maar zoonlief trekt zonder blikken of blozen zijn pas. Hij knipoogt naar mij en zegt 'dat is dan gelijk voor twee maanden'.

We fietsen naar huis en zijn vervolgens een uur bezig om alles weer op z'n plek te krijgen. Zoon brengt de spullen voor de diepvries naar zolder, zeep en wattenschijfjes naar de badkamer, alle kastladen en potten zijn gevuld  en de ijskast puilt nu ook helemaal uit. Bij de thee neem ik zo'n lekker Verkade kokoskoekje. En daarna nog eentje en nog twee. Wat zijn brosse koekjes toch lekker maar hierna koop ik ze nooit meer. Die crusli weet ik de dagen erna ook feilloos te vinden. In de ochtend ontbijten met schuddebuikjes van Bolletje op een geroosterd broodje is ook een feest. Tijdens de avond van de verkiezingsuitslagen trakteert zoon ons op een feestelijke zelfgemaakte gin-tonic met takjes munt. Verbluffend lekker met die peperkorrels. De chips gaan open en we knabbelen met twee vriendinnen van zoon alles weg terwijl Groenlinks en D66 stijgen in de peilingen. 

Binnenkort ben ik jarig en geef een feestje. Begin dit jaar had ik een lijstje met getallen gemaakt. Kilo's die per week iets moesten zakken zodat ik weer hetzelfde gewicht zou hebben als verleden jaar omstreeks deze tijd. Een cadeau aan mezelf. Op papier zag het er heel aannemelijk uit. Niks moeilijks aan. De eerste week ging het moeiteloos, de tweede week klopte het getal ook nog. 'Een fluitje van een cent' denk je en wordt overmoedig. Een hand noten of een stuk chocola, een taartje met een vriendin in het café. Opeens blijven de getallen hangen en kruipen langzaam weer omhoog. De klad komt erin. Inmiddels zijn de cruslibrokken, de kaneelkoekjes en de chips rechtstreeks mijn zadeltassen ingedaald. Dat moeder-zoonmoment heeft een keerzijde. Net als die gezellige familiefeestje met lekkere hapjes. Smullen met een staartje. Dit weekend gaan we naar een lieve vriendin die heel goed kan koken: zelfgemaakte friet van biologische aardappels, lekkere mayo en stoofvlees. Vooraf gezellig borrelen met volvette kaasjes, pesto en olijfolie met knapperig stokbrood. Dan heb ik het nog niet over de sublieme nagerechten waarmee zij zo'n diner afsluit. Normaal gesproken kan ik best goed nee zeggen, maar tegen lekker eten....dat blijft een dingetje. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik alcohol heel goed kan laten staan. Mijn streefgewicht heb ik niet gehaald. Het goede nieuws is dat ik mijn begingewicht heb gehandhaafd. Volgende week ben ik jarig. Er zijn lekkere hapjes van volvette zalm tot notenbrood en paaseitjes. Lang zal ze leven ….. en weg met de weegschaal. Voor even.