Blindengeleidehond in opleiding

Sinds eind juli heeft ons gezin een puppy van het KNGF. Wij zijn nu een puppypleeggezin zoals dat heet. Onze viervoeter heet Thefka en is een blindengeleidehond in opleiding. We hebben haar een jaar in huis om op te voeden en te socialiseren. Dan gaat ze verder in training in de kennel van het KNGF. Ze is nu drie maanden bij ons en we zijn aan elkaar gewend, op elkaar gesteld en soms zelfs...verliefd. Wil je Thefka volgen? Dat kan met een like. Ze heeft een eigen blog op Facebook Van puppy naar coach

Thefka wordt waaks. Ze blaft elke keer als de bel gaat of als er iets zwaars in het halletje op de mat ploft. Ze blaft tegen iets onverwachts op straat. Ook zoekt ze opeens stoelen en banken uit die er lekker zacht uitzien. In een onbewaakt ogenblik vleit ze zich neer als een koningin op haar troon. Op haar lange voorpoten torent ze opeens boven de bank uit. Het is nu een eitje voor haar om erop te stappen. Een maand geleden deed ze dat nog niet. Zo verandert er elke keer weer iets. Pubergedrag? 

Ze is nu vijf maanden oud en het is niet de bedoeling dat ze blaft als de bel gaat, zegt de coach. We moeten beltraining gaan doen. Als zoonlief de volgende dag uit school komt, stuurt hij een appje en laat weten over vijf minuten drie keer belletje te trekken. Wij blijven vervolgens als standbeelden in de stoelen zitten, kijken naar het plafond en vragen suikerzoet aan elkaar: 'wil je nog een kopje thee?' We schenken een tweede kopje in en keuvelen wat maar staan niet op voor de bel om de deur te openen. We negeren het geluid tot drie keer toe. Thefka blaft en kijkt verbaasd om zich heen: waarom gebeurt er niks? En zo houden we haar de komende weken steeds voor de gek totdat ze het opgeeft en het belgeluid negeert. Maar zover zijn we nog niet.

Soms mag ze mee op stap als we een paar dagen weggaan. Logeren in een andere omgeving pakt ze heel goed op. Voor de tweede keer gaat Thefka uit logeren. De eerste keer was in het bos met Wick toen ze ging kamperen. Ze sliep toen in het kleine badkamertje van de caravan in het pikkedonker en sliep zelfs uit. Wick moest haar elke ochtend wakker maken. Nu gaan we naar een Nivonhuis in Wijk aan Zee waar we huiswacht zijn. Een plek waar ze veel andere mensen ontmoet en een nieuwe slaapplek krijgt. De bench en de mand gaan mee zodat ze haar eigen vertrouwde geur en plek heeft. De rituelen doen we hetzelfde zoals het geven van eten in de kong in de bench. Het is altijd een feest om de brokjes er zo snel mogelijk uit te vissen. Na zo'n strooptocht op eten, heeft ze wel weer zin om een uurtje te slapen in de bench. Ze mag mee koffiedrinken bij Timboektoe, de leukste strandtent aan de Noordpier met lekkere funkmuziek. Op een kleedje ligt ze aan mijn voeten. Af en toe een brokje erin en je hebt geen kind aan haar. Als we in de avond uit eten gaan, blaft ze wel een paar keer in het restaurant als er andere stellen met honden binnenkomen. Het is een plek aan zee dus geliefd bij hondenbezitters. Maar ook dat geblaf is met een botje te bezweren. De nachten gaan goed en zelfs de overschakeling naar de wintertijd pikt ze prima op. Wick maakt haar elke ochtend vroeg wakker voordat ze gaat blaffen in de bench. Ja, ja ook wij worden steeds slimmer dankzij de tips van het KNGF.

In die prachtige omgeving van zon, zee en duinen zie ik opeens de kwaliteiten van Thefka als model. De stralend blauwe lucht en het herfstig gekleurde landschap vormen een prachtige achtergrond voor haar zwarte, glanzende vacht. Die vacht krult steeds meer op haar rug en is in combinatie met die observerende blik en geloken oogopslag met een goudbruine schittering een plaatje voor een fotograaf. Opeens zie ik ook haar voorpoten met nieuwe ogen. Wat zijn ze lang en rank. Daarin openbaart zich haar gemengde afkomst. Moeder Usha is een mix van herder, golden retriever en labrador. Ook zij heeft hele lange, slanke voorbenen. Ja, nu weet ik het: in een vorig leven is Thefka gewoon fotomodel geweest. Ik krijg geen genoeg van plaatjes schieten en maak hele diashows voor Facebook en de familiepagina. Hoe trots kun je zijn op je hond. Verliefd een beetje. Wie had dat gedacht? Nou ja, kenners weten het wel; zwijmelen met je viervoeter. Het komt vaker voor.

Afscheid van Vlier

Met een zware delegatie lopen we de behandelkamer van de dierenarts binnen. Vliertje is nu al weken niet lekker en we dokteren al een half jaar zonder resultaat. De laatste week is Vlier gestopt met eten en zoekt naar verstopplekken. Vandaag was ze aan het slepen op haar gebogen pootjes zich voortslepend zoals Pistorius op zijn stompen. Er moet wat gebeuren. Voor een second opinion gaan we naar een andere dierenarts die ons in haar ruime, lichte praktijk vriendelijk ontvangt.
Waar Vlier normaal de dierenarts venijnig aanvalt en zijn polsen openkrabt was nu al het leven uit haar weggevloeid en ze laat zich van alle kanten bekloppen, bevoelen en bekijken. Een slecht teken vind ik zelf. Er wordt nog een escape geopperd om te starten met sondevoeding. De poes heeft nu een week niet gegeten en is er mede daardoor wellicht zo belabberd aan toe. Toch meende ik al iets van verstijving te zien toen ik die middag thuiskwam. De dierenarts steekt haar deskundigenverhaal af, het zou een tumor kunnen zijn waardoor de ademhaling moeilijk gaat, een foto zou kunnen, wat bijvoeden, een nachtje opnemen. Langzaam voel ik mijn maag ineen krimpen. Voor mij voelt verdere behandeling helemaal niet goed. Op dat moment trekken er wat stuipen door Vliertje heen en haar voorpoten steken verstijfd de ruimte in. De dierenarts onderbreekt haar verhaal en schrikt van dit tafereel. ‘Nee, nu ik dit zo zie...lijkt ze toch wel ver heen.’ Omdat de meningen verdeeld zijn, laat ze ons even alleen om tot een weloverwogen besluit te komen.

Even later zitten we gebogen over Vliertje heen in een andere ruimte waar de gordijnen dicht kunnen. Ze ligt zwaar op schoot bij onze jongste zoon ook al weegt ze nog maar 2,8 kilo. We hebben gezamelijk besloten dat ze kan gaan. Ze krijgt haar verdovingsprikje waar ze nauwelijks op reageert en zinkt langzaam weg. De zoons bevoelen om de beurt haar hartje. Na enkele minuten komt er een kuchje uit, een fladderende beweging en dan gaat het buikje voor het laatst op en neer. De echte injectie om haar te verlossen uit haar lijden is niet eens meer nodig. Haar hartje is al zo verzwakt dat ze door het slaapmiddel al de geest geeft. Eindelijk verlost van pijn en ongemak.
De volgende dag op 21 juni, de langste dag van de zomer lopen we gezamenlijk naar ons tuinhuisje. De poes in haar mandje met bloemen over haar vacht schommelt achter ons aan in de fietskar. Zo lopen we gevieren door de wijk van huis naar buitenplaats. De schop gaat mee en de jongens graven haar kuil. De merels geven hun eigen afscheidsconcert en het weelderige groen van een tuin in bloei omhult ons aan alle kanten. De jongens sluiten het graf af met een zware steen die we ooit van een Franse vakantie meegenomen hebben. We plukken de mooiste bloemen in alle kleuren en dekken het grafje af. We omarmen elkaar en zeggen vaarwel tegen poes.
Het is een mooi afscheid geweest en een mooi leven van 14 lange jaren samen. Toch is het jammer dat Vlier onze nieuwe pup en blindengeleidehond nooit zal ontmoeten. Wat had het leuk kunnen zijn zo’n jong, nieuw speels hondje samen met een oude, bedaarde poes. Het is anders gelopen. Vlier heeft de weg vrijgemaakt voor het nieuwe hondje (dat binnenkort bij ons komt wonen) en aan wie we nu alle aandacht kunnen geven.
Dag Vlier, welkom nieuw leven. Tot die tijd zal het stil zijn in huis.

Wil jij een Killerbody?

Laat ik een voorspelling doen. Als je ‘ja’ zegt op deze vraag, ben je jonger dan veertig jaar. Als je ‘nee’ zegt, ben je waarschijnlijk veertigplus. Zelf ben ik ruim veertigplus en ik merkte weerstand tegen deze term. Het klinkt mij veel te strak, te hard, te streberig en te lichaamsgericht.

Wie predikt de Killerbody?

Begin 2016 bestormde ze de hitlijsten. Niet alleen met haar boek Killerbody, ook met haar muziek. Fajah Lourens (1982) is een knappe, slanke vrouw met Antilliaanse roots en ja, ze heeft een superstrak lijf. Ze traint daar ook heftig voor. Een hele business omringt haar met websites, producten, voedingsprogramma’s en fitnessschema’s. Het is best informatief om te kijken op haar url mykillerbodymotivation en inspiratie op te doen. Maar al gauw gaan de termen bulken, cutten, vetvrije massa, voedingsschema’s me tegen staan. Het is niet mijn cup of tea. Dat zal ongetwijfeld met de leeftijd te maken, ik ben 22 jaar ouder. Maar ook met mijn autonome inslag. Ik doe het graag zelf. Als er dan ook nog over een ‘killerbody’ wordt gesproken, haak ik af.

Willen veertigplussers dan als zoutzakken door het leven? Vinden ze uiterlijk niet belangrijk? Bijna iedereen vindt het leuk om er goed uit te zien, zeker vrouwen. Als het lichaam daar een handje bij helpen kan, graag. Maar ik prefereer een ‘soft’  body en een zachte manier om vitaliteit en gewichtsverlies te bereiken. Als ik naar mezelf kijk; ik ben de sportschool op mijn 49e binnengewandeld (wilde strak in mijn jurkje zitten toen ik Sarah zag - is niet gelukt) en heb deze met 52 jaar weer vaarwel gezegd. Dat had verschillende redenen maar de voornaamste was wel die hele entourage van een (boks)school vol apparaten en zwetende lijven. Maar wat dan wel? Want bewegen is noodzakelijk en zitten is dodelijk zoals onlangs in de krant stond.

Sindsdien heb ik een mini-sportschooltje in huis gehaald in de vorm van een Kettlebell. Je kunt hier alle spiergroepen mee trainen en internet geeft voldoende tips met instructiefilmpjes. Ik gebruik hem overigens niet elke dag. Wel probeer ik dagelijks een uur (of langer) te fietsen of te wandelen. Activiteiten die prima passen in mijn eigen softe programma. Hardlopen is ook een optie als je dat nog kunt en wilt. Voor oudere mensen wordt het vaak te belastend voor de knieën. Ik ben helaas gestopt met skeeleren, hardlopen en skiën. Dan gaat het om alternatieven zoeken die binnen je mogelijkheden liggen. 'Zwemmen' hoor ik ook steeds meer om me heen. Thuis en op het werk is de computer vaak de boosdoener. Uren zitten, werken en een beetje Facebook tussendoor en de tijd glad vergeten - gun jezelf elk uur een korte pauze. Staand werken achter de desktop is in sommige kantoortuinen ook al een trend. Verder kun je de gebruikelijke, truttige dingen doen; traplopen, tuinieren, stoepje vegen, de was buiten ophangen, klussen, lichaamsoefeningen en yoga is ook een prima manier om je spieren te trainen. Je gaat echt zweten van vijf keer de Zonnegroet en je hartslag gaat omhoog maar je mag daarna ook heerlijk ontspannen in de ‘lijkhouding’.

Het lichaam verzorgen betekent voor mij het lichaam verwennen met gezonde producten waar het energie van krijgt. Groente, noten, granen en fruit en zo min mogelijk bewerkte producten. Daar is ook alweer een term voor ‘clean eating’. Interessant om uit te spitten, maar ook weer van het strenge geloof. Gezond eten begint met wat je in je karretje legt bij de supermarkt. Verder voldoende slaap en zo weinig mogelijk stress. Je hoop stellen op een dieet, een sportschool of een trainingsschema kan best werken voor een tijdje maar uiteindelijk moet je het toch zelf doen en een gezonde leefstijl je eigen maken. De basis daarvoor is zelfkennis, je eigen valkuilen kennen en vrienden met jezelf zijn; met je lichaam. Je lichaam is je instrument waardoor je je door het leven kunt bewegen. Daar hoort verzorgen bij, koesteren en dankbaarheid dat het lichaam je draagt. Een zachte, liefdevolle benadering is ook niet te streng zijn en relativeren. Ik geniet heel erg van af en toe een dadelwalnotentaartje op een terrasje met een vriendin. Liefdevol en met respect je lichaam benaderen gaat verder dan alleen pronken met je killerbody of je bulk spieren. 

Stadsmeisje volgt bosman

Toen prinses Irene liet blijken dat ze veel van de natuur hield, er graag tijd in doorbracht en bovendien kon praten met bomen, kreeg ze half Nederland over zich heen. Want hoe kun je nou praten met bomen? Volgens mij is het hetzelfde als praten met God, vergelijkbaar met luisteren naar je hart, je innerlijke stem. Dat komt in de buurt van mediteren zou ik zeggen. Het probleem is vaak dat  in een wereld vol prikkels, wij bijna nooit meer stil worden en dus die innerlijke stem niet meer horen. We praten en babbelen en zijn niet meer gewend om te luisteren naar de stilte. Praten met bomen is niet zozeer taal gebruiken alswel je afstemmen op en verbinden met de energie van de natuur.

Bomen omhelzen
Zelf ben ik meer een stadsmeisje en niet opgegroeid met natuur. Ik heb moeten leren om verbinding te maken met de natuur en me laten ontroeren. Vaak ben ik er nog te ongeduldig voor. Mijn man is daarin behulpzaam en van hem kan ik veel leren. Hij trekt zich regelmatig terug in het bos om op te laden en gaat dan primitief kamperen en een vuurtje stoken. Hij kent veel namen van plantjes, weet welke planten eetbaar zijn en praat ook gerust met bomen. Soms spreidt hij zijn armen en voelt met zijn handen de energie van een oude eik. Dan wordt hij er naartoe getrokken. Ik kijk dan altijd even besmuikt om me heen of er niet teveel mensen in de buurt lopen. Schaamte. Valse schaamte kun je beter zeggen. De laatste keer dat wij een herfstwandeling in de Vuursche bossen maakten, waren we zo druk aan de babbel dat we de bomen nauwelijks zagen. Het was groen decor geworden. Tot er een ontmoeting plaatsvond. Wick liep zomaar opeens met uitgestrekte handen op een grote beukenboom toe. "Hij roept me" en langzaam raakten zijn vingertoppen de bast van de boom. Wat bleek? Precies op die twee plaatsen waar zijn vingertoppen de boom raakten, zaten twee nietjes in de bast. Waarschijnlijk achtergebleven van een kinderspeurtocht. Toeval? Het raakte mij zeer. Behoedzaam pulkte hij de nietjes uit de taaie boomhuid en in stilte wandelden we verder.

De natuur spiegelt
Filosoof en ecoloog Mathijs Schouten werkt bij Staatsbosbeheer en is meditatieleraar. Hij zegt dat je moet leren om in de natuur te zijn. Het gaat niet vanzelf. Voor de meesten van ons is de natuur een soort groen decor waarin we joggen, paardrijden, een druk gesprek voeren of snel doorheen fietsen om van A naar B te komen. Schouten: "Het werkelijk verbinden met de natuur betekent dat je op een bepaalde manier moet waarnemen, in contact treden, open staan. Dat betekent vaak: je zintuigen aanspreken. Luisteren, kijken, maar ook ruiken en aanraken. Wanneer dat werkelijk gebeurt, is er een ontmoeting met iets dat geen verlengstuk van jezelf is." Die wezenlijke ontmoetingen kunnen iets bij je beroeren, je raken of je gevoel van verwondering aanraken. Je raakt verwonderd door iets dat anders is dan jijzelf. Even vergeet je tijd, plaats en ruimte. Ook de oordelen gaan even naar het nulpunt of zoals Schouten zegt: "Je komt in een wereld die niet oordeelt. Als je in een menselijke omgeving bent, sta je continu bloot aan oordelen; hoe je gekleed bent, hoe je articuleert, hoe je beweegt, noem maar op. Al die dingen spelen acuut een rol in sociale interacties. Natuur heeft helemaal geen oordeel. Dat is heel bevrijdend." Maar niet voor iedereen en niet direct. Er is een categorie mensen die de natuur helemaal niet in wil omdat de natuur jezelf spiegelt. Al je zorgen, je beperkingen, je fixatie op de klok of je fixatie op eten kunnen zomaar naar boven komen tijdens een ontspannende boswandeling. Het is net als mediteren en diep in de stilte gaan. Eerst is er helemaal geen stilte en alleen maar gedoe. "Een binnenwereld die draait, denkt, oordeelt en voelt." Pas als je vaker mediteert en vaker de bossen intrekt, kunnen momenten van verwondering en stilte groeien. Dan kan de natuur je in verbinding brengen met datgene dat groter is dan jijzelf en je uittillen boven het leven van alledag.

Bron: Interview met Matthijs Schouten in Puur Natuur (Winter 2015)

Suiker de zoete verleiding

Suiker. Je kunt er helemaal mee stoppen, hoewel dat nog best lastig is. Er bestaat een boek 100% Suikervrij 30 dagen Sugarchallenge dat je in dertig dagen van je suikerverslaving afhelpt. Ik heb er geen ervaring mee maar juich het wel toe. In de loop der jaren ben ik drastisch teruggegaan in suikerverbruik, met name de koekjes en voel me fitter.

Het is niet alleen dat klontje suiker in je koffie, het zijn vooral de verborgen suikers die in koekjes, drop, kauwgum, alcohol en cake zitten. Maar ook in mayonaise, ketchup zelfs in zalm en augurken. Dus hoe ver wil je gaan? Hoe hoog leg je de lat? Een eerste begin is om goed etiketten te lezen. Dat is een vak apart want die marketingjongens zijn ook niet gek. Die weten dat wij vallen voor termen als ‘light’ en ‘bewust’ en ‘minder suiker’. Je wordt als consument vaak in de maling genomen. Foodwatch nomineert elk jaar de producten die het meest misleidend zijn op dit gebied. Jij kunt je stem uitbrengen voor het Gouden Windei. 

Stel, je koopt pure chocolade en denkt goed bezig te zijn. Draai je plak even om en lees de kleine lettertjes. Er staat altijd een schema waarin aangegeven staat hoeveel koolhydraten per 100 gram erin zit en daaronder staat het aantal gram suikers vermeld. Ezelsbruggetje; 1 klontje suiker is ruim 4 gram en dat is 20kcal. Dus als er 24 gram in zit, weet je dat je zeker 6 tot 7 klontjes witte suiker binnen krijgt en 140 lege kcal. Nou kan je lichaam wel wat hebben. Gemiddeld zijn zes klontjes (dus ongeveer 25 gram) een aanvaardbaar gemiddelde en de WHO-richtlijnen trekken het op naar 50 gram, maar daar zit je zo aan. Waarom zou je je lichaam belasten met lege calorieën die de bloedsuikerspiegel doen pieken? Het gaat elke keer weer om keuzes maken.

Tel uit je winst

Een handig lijstje:

- Coca Cola 1 liter (geen lightvarianten): 40 suikerklontjes.

- Cappuccino: poedertjes van cappuccino bevatten vaak 35 suikerklontjes per 220 gram.

- Kinderyoghurtjes zoals Petit Gervais: Per 6 potjes van 50 gram zo'n 13  suikerklontjes.

- Tomatenketchup per 0,75 liter: 61 suikerklontjes.

- Balsamicodressing: 27 suikerklontjes per 0,5 liter.

- Baileys: 60 suikerklontjes per 0,7 liter.

- Schweppes Bitter Lemon 1 liter: 46 suikerklontjes

- Diepvriespizza: 8 suikerklontjes

- Fitness Fruit ontbijtgranen 375 gram: 39 suikerklontjes

- Kellogg's Frosties 375 gram: 51 suikerklontjes

- Kellogg's Corn Flakes 375 gram: 11 suikerklontjes

- Milka melkchocolade 100 gram: 22 suikerklontjes

- Rozijnenkoek van 170 gram: 19 suikerklontjes

- Actimel drinkyoghurtjes per portie van 100 ml: 3,5 suikerklontjes

- Activia yoghurt per potje van 115 gram: 4,5 suikerklontjes

- Vanille ijs 1 liter: 81 suikerklontjes

Geen koek wel lekker
Vooral op feestjes van anderen waar al het lekkers zo voor het grijpen ligt, is de verleiding zoet. Op je eigen feestjes kun je suikervrije taart serveren, notencakes en hartige hapjes maken maar op een familiefeest vliegen de bonbons, de slagroomtaarten, vlaaien en gevulde speculaas je om de oren. Niet altijd kan ik de zoetigheid weerstaan, maar bekoop het vaak wel met een suikerkater de volgende ochtend. Een sloom en neerslachtig gevoel bij het opstaan en een zwaar hoofd. Dit heeft mij geholpen in de loop der jaren:

• geen zoetigheid meer in de winkelkar leggen, geen koekjes, drop, keek en snoep en ook geen cruesli
• wel voor alternatieven zorgen (als je toch iets bij de koffie wilt) zoals koekjes uit de natuurwinkel waar veel minder suiker in zit
• de koekjes helemaal skippen en overgaan op gemengde noten
• eventueel een bakje noten meenemen naar een feestje
• pure chocolade als alternatief voor koek
• een cracker met notenpasta of vegetarische groentespread (of een plak rosbief) is ook lekker bij de thee of koffie (Ja, je kunt er aan wennen.)
• geen jam of hagelslag maar humus op je brood - of avocado - of banaan met kaneel
• alternatieven voor suiker om de kwark mee te zoeten of te bakken; agavestroop, ahornsiroop, kokosbloemsuiker, stevia, dadelstroop

Succes!

Top 7 Beweegtips

Als je walgt van de sportschool, wat dan wel? Persoonlijk houd ik niet van georganiseerd sporten op vaste tijdsstippen en geef de voorkeur aan beweging in mijn eigen omgeving. Soms in de ochtend, soms in de namiddag en soms helemaal niet. Dat is het voordeel van niet verbonden zijn aan een vaste groep of een vaste tijd, lekker autonoom bewegen. Waar het dan natuurlijk wel op aan komt is discipline. Op zijn tijd jezelf naar buiten schoppen of even gaan liggen op je matje voor je tien buikspieroefeningen of twintig push-ups. Dit zijn mijn succesnummers:

1. de hond
2. de fiets
3. de trap
4. de was
5. de blaadjes
6. de kettlebell 
7. de plank

De hond - Je hebt mensen die hun hond uitlaten met de auto. Hand door het raampje met de riem eraan en gas geven. De hond rent lekker en jij zit op je kont. Ja echt, dat beeld zag ik pas langskomen. De hond kun je ook anders inzetten. Het is het ideale dier om gepermitteerd een wandelingetje te maken en je hoeft er niet zelf eentje te hebben. Ik wandel met de hond van de buren. Een uurtje stevig doorstappen in het park om de hoek. Vaker loop ik zonder hond maar kom dan wel hondenbezitters tegen die je soms raar aankijken; wat doe jij hier? Waar is je hond? Loslopende honden komen kwispelend op me aflopen en besnuffelen me nieuwsgierig. Ze druipen teleurgesteld af als ze geen viervoeter zien. Het kan best, lopen zonder hond, zonder vriendin, zonder man, gewoon je zelf uitlaten en stug doorlopen, in- en uitademen en genieten van het seizoen waarin je wandelt.

De fiets - Sinds enkele jaren heb ik mijzelf getrakteerd op een elektrische fiets. Dat mag allemaal als je boven de vijftig bent. Ik vind dat ik met zo’n fiets heel sportief bezig ben maar mijn jonge puberzoons lachen mij hier heel hard om uit. De puberzoon leent deze fiets wel eens als hij voor een dj-klus buiten de stad moet zijn. Hij zet hem dan in trapondersteuning negen en zwiert zo langs paden en velden zonder enige inspanning. Zo gebruik ik de fiets nauwelijks. Met de laagst mogelijke trapondersteuning fiets ik met behoorlijke weerstand mijn rondjes door de polder. Maar ik ga vanuit Utrecht ook makkelijker naar Hilversum, Zeist of Amersfoort op de tweewieler. Je actieradius wordt vergroot door een elektrische fiets. Uiteraard kan sportief fietsen ook op een gewone fiets, een race- of crossfiets.

De trap - Dit is een vorm van gek en speels bewegen, namelijk doelbewust je eigen trap op en neer rennen. Dus in flink tempo de trap bestijgen en de leuningen niet aanraken. Thuis zijn wij in het gelukkige bezit van twee trappen die ik achter elkaar op- en afloop. Na de tiende keer is de hartslag flink omhoog gegaan wat goed schijnt te zijn voor de vetverbranding. Dan moet je de oefening wel 20 minuten volhouden en ook weer niet te hard van stapel lopen. Meestal doe ik deze oefening vlak voordat ik ga douchen want je gaat er behoorlijk van zweten. Tip: trek een sportbh aan.

De blaadjes - Hiervoor is een tuin met bomen ideaal. Met een balkon of een dichtgetimmerd stenen terras kom je niet ver. Vooral in de herfst als de bomen hun blaadjes laten vallen kun je aan de slag met bezem en veger en blik. Flink vegen, bukken en blad verzamelen, oprichten en het afval in de kliko werpen. Maak nog wat extra kniebuigingen. Een uurtje tuinieren op deze manier is een mooie workout in de buitenlucht. Denk ook aan snoeien, bollen planten en grasmaaien. De tuin van de buurvrouw of een familielid kan natuurlijk ook.

De was - Deze oefening doe ik sinds kort. Je haalt de was uit de wasmachine en bukt een paar keer extra. De kniebuigingen kun je aanvullen naar eigen inzicht met ‘squats’ en enkele ‘lunges’. Je versterkt je spieren en verbrandt calorieën. Het hoogtepunt moet dan nog komen; het ophangen van de was. Lekker buiten je uitrekken naar de lijnen die net iets te hoog hangen en de geurende, schone was selecteren op kleur en vorm. Het mag best een mooi beeld zijn om naar te kijken zegt de kunstenaar in mij. In de winter hangt onze was in het trapgat en ook dan is het reiken naar de verste lijnen een fysieke uitdaging. Het natte goed stevig uitkloppen tegen de kreukels hoort er ook bij. Strijken doe ik nooit hoewel dat ook een lichte workout kan zijn.

De kettlebell - Dit is een gietijzeren gewicht met een handvat eraan. Je hebt ze in verschillende gewichtsklassen. Ooit gaf ik mijn zoon er eentje voor Sinterklaas maar wie gebruikt hem het meest? Juist, mama die haar spieren wil trainen. Op internet heb je verschillende oefeningen die je ermee kunt doen en op Youtube staat een 10-minuten workout voor beginners. Zelf gebruik ik hem voor buik- en armspieren. De bal staat standaard in de hal boven of in de slaapkamer. Als ik hem zie, pak ik hem even. Gewoon tussendoor wat oefeningetjes doen. Te koop bij de sportwinkel, soms bij drogist of supermarkt of bol.com.

De plank - Deze oefening heb ik nog overgehouden aan mijn sportschoolavontuur. Het is een oefening die je ‘core’ verstevigt, je rompspieren en waarbij je calorieën verbrandt. Ga op je buik liggen en kom omhoog op ellebogen en tenen. Je benen blijven ter hoogte van je heupen. Zorg voor een rechte rug, niet bol of hol en houd de billen laag. Start met drie of vier keer dertig seconden. Bouw de krachtsinspanning langzaam op.

Traintip buikspieren

Wist je dat je ook zittend je buikspieren kunt trainen? Ga hiervoor zitten op het puntje van je stoel. Til een been op en houd deze 30 seconden ongeveer 2 centimeter boven de vloer. Wissel daarna naar je andere been. Trek tijdens de oefening je navel in. Ga per been voor vijf herhalingen. 

Uitsmijter de 7 Minute Workout

Wil je de training snel en compact omdat je druk bent? Kijk dan eens naar dit programma van slechts zeven minuten. Je traint alle spieren, je hartslag gaat omhoog, je transpireert en daarna voel je je zo fris als een hoentje. Er bestaat een gratis app die je zo op je mobiel kunt installeren. Maar na drie keer ken je de oefeningen wel, alleen mis je dan het 30-seconden-belletje en de vijf rustseconden tussen elke oefening. De timer  voor de oefeningen vind je hier en een filmpje van de 7 Minute Workout. Veel succes!

Klussen is ook bewegen

Het is beter om elke dag wat klusjes en beweging te plannen in je dagelijks ritme dan een uur per week te sporten en verder alle uren op je bank te zitten of achter de computer. Vervang bijvoorbeeld je zittende uurtje televisiekijken door een uurtje avondwandelen. Veel mensen hebben zittend werk achter de computer of vergaderen de hele dag. Juist dan is het belangrijk bewust je beweegmomenten te zoeken. Beweegtip op het werk: lunchwandelen. Neem je makkelijke sport- of bergschoenen mee in een rugzak. Kleed je om twaalf uur even om en ga dertig minuten stevig stappen. Ondertussen kun je je fruit of boterham eten. Zit niet te lang op je stoel, zet eventueel een timer om elke 30 minuten even een wandelingetje te maken naar de lift of het kopieerapparaat. Het huishouden thuis biedt je volop mogelijkheden om te bewegen. Een kamertje opruimen of verven, de badkamer en wc schoonmaken, oud papier wegbrengen; het draagt allemaal bij aan je dagelijkse portie beweging. Klussen en huishouden zijn hiervoor ideaal zonder allerlei handige apparaten en automatisch knopjes. Ik pleit voor een herwaardering van het huishouden, het liefst zoals onze moeders het in de jaren vijftig deden, gewoon alles met de hand. De wasmachine mag blijven maar de droger en de sinaasappelpers kunnen best de deur uit. De trend lijkt zich te keren want koffiemachines gaan al massaal de deur uit; er wordt steeds meer verse filterkoffie met de hand gezet. 

Naar de sportschool - of niet

Ik houd niet van de sportschool. Jij?

Enige tijd voor mijn vijftigste verjaardag vond ik het opeens tijd worden voor de sportschool. De kilo’s waren er langzaam aan gekomen, de buik had drie zwembandjes gekregen en als jubilerende Sarah wilde ik toch een beetje kek voor de dag komen maar ik heb altijd een bloedhekel aan de sportschool gehad. Nu er eentje op loopafstand om de hoek was, had ik geen smoezen meer en wilde ik het wel een keer proberen. Bovendien hadden ze ook lessen zumba, pilates en iets voor de drie B’s. Met een aantal rondborstige vrouwen kwam ik op woensdagochtend in een beweegclubje terecht samen met een leuke, jonge trainer die ons gewoon lekker liet kletsen tussen de buikspieroefeningen door. De koffie na afloop en de babbels droegen bij aan de feestvreugde. Ik werd even zo enthousiast dat ik zelfs op spinning ging op de vroege maandagochtend en een zwarte fietsbroek kocht met een zeemleren kruis. Toen de sportschool wisselde van eigenaar, de muziek steeds harder werd, de koffie verdween, de trainer werd ontslagen en er overal boksballen als paddestoelen uit de grond rezen, hield ik het voor gezien. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik nog een keer aan een bootcamp meegedaan. Ik wist niet precies wat dat was maar het bleek te gaan om heel heftig zweten, opduwen, hardlopen en dat alles zoveel en zo snel mogelijk. De rest van de groep bestond uit een jong meisje met een paardenstaart, een frisse marathonloper met mooie kuiten en een veel te dikke man. Na de eerste les verdween het jonge meisje, na drie lessen hield ook de dikke man het voor gezien. Toen bleef ik over met de sportieve veertiger. Een ervaring rijker besloot ik op 53-jarige leeftijd; ik hoef niet meer naar de sportschool. Dat is zo fijn aan ouder en milder worden; nee lieverd, jij hoeft niet meer op jouw leeftijd. Met deze afwijzing ben ik in het goede gezelschap van Midas Dekkers: ’Het enige dat je met sport bereikt is anderhalf miljoen blessures per jaar.’ Voordelen van de sportschool zijn er ook: op de loopband kun je je favoriete serie bekijken of het nieuws volgen. Tijdens het fietsen kun je een boek lezen. Iedereen moet vooral kiezen wat past bij zijn eigen leeftijd, voorkeuren en mogelijkheden.

‘In den beginne schiep de mens de stoomtrein.

Nu hoefde hij nooit meer te lopen.

De tweede dag schiep hij de hijskraan, de derde de elektrische stoel.

Het blik werd de vijfde dag geschapen, een dag na de blikopener, anders heb je er niks aan.

‘Daar zij kruimeldief’, sprak de mens de zesde dag en daar werd kruimeldief.

Nu was alle werk de mens door machines uit handen genomen en de mens zag dat het goed was.

Toen kwam de zevende dag en schiep de mens de sport.’

Midas Dekkers

(Dit is een voorpublicatie uit mijn boek Vitaal en levenslustig - gewicht verliezen en eetpatronen doorbreken)