Boterhammen smeren

Elke ochtend dekt Justus de tafel en zet de brooddoosjes voor de lunch naast de ontbijtbordjes. Beleg, boter en kaas op tafel en het ritueel kan beginnen. Jelle help ik nog wel eens met boterhammen smeren. Die is soms zo verdiept in zijn Harry Potter boek in bed, aan tafel of op de wc dat hij de tijd vergeet. En opeens is het dan acht uur en moet hij zijn brood nog smeren, tanden poetsen, tafel opruimen, afwasmachine inruimen, schoenen en jas aan trekken, schooltas vullen, gymkleren zoeken en zijn fiets buiten zetten. Dat gaat allemaal niet in vijf minuten en dan help ik even. Als we een dag op stap gaan, is Beer van het boterhammen smeren. Hij leeft zich uit in broodjes kaas, worst, pindakaas, appeltjes erbij, een doosje met rozijnen en zonnebloempitten en een thermosfles met thee. Heel kneuterig. Ik ben meer van het kopen onderweg. Maar Beer houdt ervan zijn eigen picknickmand bij zich te hebben. Hij heeft nogal een hekel aan horeca waar je eerst heel lang in de rij moet staan of lang moet wachten aan een tafeltje of erger: dat het vies is wat je besteld. Hij is liever eigen baas en opteert voor een mooie plek in het bos of een picknicktafel aan de rand van een weiland. Als we eenmaal idyllisch zitten op zo’n groene plek, geniet ik van al het lekkers dat uit de rugzak komt. Dan vind ik het toch wel leuk dat gekneuter.
Twintig jaar geleden toen ik Beer net kende, smeerde ik ’s ochtends zijn boterhammen. Hij moest om zes uur opstaan voor zijn werk in de standbouw en ik deed met hem mee. Vroeg uit de veren terwijl ik pas om half negen de deur uit hoefde. Dat doe je als je verliefd bent. Ik herinner me dat het hele ontspannen ochtenden waren. Het was een goed begin van de dag en ik had de rest van de dag zeeën van tijd. We zijn er nog wel eens mee in een tijdschrift gekomen. Samen aan de ontbijttafel met kaarslicht aan, want dat deden we ook. Het werd een romantische foto van ons twee aan een gedekte tafel vol kaarsen in onze piepkleine keuken in de flat waar we toen woonden. De foto hebben we nog maar de realiteit heeft ons ingehaald. De klad is erin gekomen en nu zit ik elke dag van de week zonder Beer te ontbijten en sta ik op voor de jongens. Gewoon om zeven uur. Toen ze klein waren smeerde ik hun boterhammen maar al heel gauw deden ze dat zelf. Het zijn zelfstandige jongens die goed voor zichzelf kunnen zorgen en zelfs een hele maaltijd op tafel kunnen zetten. Jelle specialiseert zich momenteel in bakkunsten. Hij heeft gister de hele middag in de keuken gestaan om een spekkoek te bakken. Laagje na laagje moest de taart stollen in de oven en hij zat met engelengeduld te wachten voor het ovenglas om te kijken of de taart gaar werd. Een Indische koek waar tien eieren in gaan en een pond boter. Ik probeerde hem nog over te halen om een gezonde worteltaart te bakken maar nee, het moest spekkoek worden. Beer en ik zijn dus weer aan het groeien.

Jack & Jill

Een verassend kunstproject is Jack & Jill dat eind oktober te zien is in het COC in Rotterdam. De schepper van dit duo is Corinne Bot. Een wat magere, jongensachtige vrouw met superkort haar die heel vaak voor een jongen wordt aangezien, denk ik. Zij speelt met dit gegeven en maakt fotoseries en filmpjes van haarzelf als Jack & Jill. Jack is de stoere man met handen in zijn zakken (borsten afgeplakt) en Jill is een vrouw die van shoppen houdt. Corinne Bot introduceert  dit stel als volgt: Jack & Jill, a - pretty stereotypical - young couple, stuck in traditional gender roles. Jack’s a cute guy trying to be macho sometimes but really isn’t. He’s also a bit lazy. Jill’s a modern woman who likes shopping, reading chicklit and spending time with friends. She often tells Jack to get his lazy ass of the couch and help her with the household. But, she loves him very much!

Jack & Jill blijkt uit een populaire Amerikaanse televisieserie te komen ontdek ik op internet. This sitcom is named after two of the six main characters, each with a name rather suggesting the other gender: Jaqueline 'Jack' and David 'Jill' Jillefski, who gradually realize they were in love at first sight. Dus ook in de namen speelt zij met de geslachten. Ik heb Corinne ontmoet op de Kunstschouw in Zeeland (2009) waar we allebei aan meededen. Zij heeft met haar project Jack & Jill de Kunstschouw Award 2009 gewonnen. In Zeeland op Westerschouwen was een dergelijk kunstproject tamelijk vernieuwend.

Mark Rutte

Na 127 dagen is het eindelijk gelukt. Mark Rutte (43) heeft zijn kabinet rond. Bij het aantreden van Mark hoort het afscheid van Jan Peter over wie Martin Bril in 2001 het volgende schreef: ‘Balkenende. Alleen de naam doet al verlangen naar de regering-Balkenende, het tijdperk-Balkenende. Was het maar vast zo ver! Eindelijk een man aan het roer die van boterhammen met hagelslag houdt!’  In 2002 begon hij en gister kreeg hij voor zijn afscheid van zijn ambtenaren een ritje in een cabrio-BMW. Je zag hem glunderen. Hij geeft met plezier het stokje over aan Mark Rutte en heeft er alle vertrouwen in. Het publiek denkt daar anders over. Op Twitter zijn veel tweets langsgekomen met kritiek op de keuze van Rutte’ministers. Teveel heren, teveel oude rotten. Een rollatorkabinet  waarin nauwelijks plaats is voor nieuw elan en jonge vrouwen. Hij heeft drie vrouwen van in de veertig binnengehaald: Edith Schippers (46) is minister van Volksgezondheid, Marja van Bijsterveld (49) is minister van Onderwijs en Cultuur en de jongste is Melanie Schultz  Van Haegen(40) als minister van Milieu en Infrastructuur. Vandaag is de oprichtingsvergadering van het nieuwe kabinet. Vanmiddag leggen de ministers achter gesloten deuren de eed af bij Koningin Beatrix. Zij ontvangt het hele gezelschap dat voor de gelegenheid netjes in pak gestoken is. Daarna volgt de bordesscène.

Rutte wordt aan alle kanten doorgelicht in de media. In de NRC was dit weekend een anatomische tekening van zijn lijf getekend en bij elk onderdeel stond een kritische toelichting. In het radioprogramma Spijkers met koppen werd flink de draak met hem gestoken. Schoolvrienden van vroeger keken terug: ‘Ja, Mark Rutte, wie was dat eigenlijk? Er komt geen beeld boven. Aah, dat jongetje die met iedereen vriendjes wilde worden. Oh ja, hij kreeg voor Sinterklaas een drol in zijn schoen. Hij at hem op toen hem dat werd gevraagd om aardig gevonden te worden. Die Mark Rutte?’ En zo ging dat twintig minuten door met teksten van verschillende cabaretiers. Zijn status als vrijgezel wordt ook flink onder de loep genomen. De NRC noemde het zelfs een kwetsbaar punt. De meeste premiers in de geschiedenis hebben altijd een first lady aan hun zijde gehad. Sommigen speculeren of hij homo zou zijn. Dan zou het wel tijd worden voor een coming out. Mark mist natuurlijk wel een partner als klankbord. Hij krijgt heel wat voor zijn kiezen en dan is het fijn als je dat met je man of vrouw kunt delen. Beer en ik vinden het stimulerend om elkaars klankbord te zijn. Juist omdat je allebei zo anders bent, kan de ander tegengas geven of rust. Een partner kan aspecten van een kwestie belichten die je zelf niet ziet. Nou gaat Mark Rutte wel elke week bij zijn moeder eten. Daar wordt hij natuurlijk mee geplaagd. Een moeder is natuurlijk wat anders dan een gelijkwaardige partner. De associatie met moederskindje ligt dan voor de hand. Die beeldvorming zal niet in zijn voordeel werken vrees ik. Mark is net als ik de jongste van zeven kinderen. Dat schept toch een band. Ik vind het overigens een olijke jongen.

Nick en Simon

Onlangs een twittersessie gehad met de kijkers van #TVOH. Het muzikale programma The Voice of Holland is een regelrechte kijkcijferhit. Meer dan twee miljoen mensen kijken. Het is wel duidelijk wie daarvoor verantwoordelijk zijn. Behalve een goed ‘format’ en de inspirerende Van Velzen, zijn het vooral de knappe gozers uit Volendam: Nick en Simon. Ze zijn niet alleen knap maar ook gevat, humoristisch, to the point en natuurlijk uitermate muzikaal. Ze weten waar ze over praten en formuleren dat ook op een prettige manier. En soms zijn ze het niet eens met elkaar. Dat is leuke televisie. Mijn ene zoon speelt gitaar en de andere piano. Ik kijk graag met hun naar The Voice en ontdek dat ik niet de enige ben. Veel twitteraars kijken en tweeten tegelijkertijd. In mijn geval is dat best lastig omdat ik steeds van de bank op moet staan en naar de computer moet lopen om een tweet te versturen, dit tot ergernis van Beer en de boys. ‘Doe normaal, je lijkt wel verslaafd’. Dat valt aan niet-gebruikers echt niet uit te leggen en ik snap dat ze het stom vinden. De laptop is hier natuurlijk de oplossing en het uitgelezen instrument om te multitasken, maar die is door een vreemde download-actie helemaal van slag. Er lijken Trojan horses in het systeem geslopen te zijn. Ik moet er nodig naar laten kijken want ik ga het mobiele werken missen. Mijn twittermaatje bij #TVOH is @karen_voshol een goede fotograaf en kekke dame met knalrode lippen, net als ik. Ik ken haar niet persoonlijk maar haar twitterstijl spreekt me aan. Ik ga haar vast en zeker nog een keer offline ontmoeten. Met een hoofd vol muziek stap ik tussen de lakens. Ik droom van Nick en Simon. Of waren het mijn eigen zoons?

@slijterijmeisje

Vandaag bestel ik de Meisjesdoos van @slijterijmeisje. Haar boek heb ik uit. Echt inspirerende handvaten voor het gebruik van social media. Ze schrijft erg aanstekelijk en heeft veel creatieve ideeën. Er komt iets op haar pad en ze handelt ernaar. Zo ging het ook met het succesvolle concept van een kleurrijke doos vol bijzondere wijn en versierd met kunst. Slijterijmeisje: ‘De Meisjesdoos was onze werktitel. Op een middag kreeg ik een ingeving en ik was perplex dat het domein meisjesdoos.nl nog vrij was.

 ‘Bram, meisjesdoos.nl is nog vrij!’ riep ik, gierend van het lachen.

‘Gelijk registreren’ riep hij terug.

‘Nee joh, dat kan ik toch niet maken? Dat is hartstikke dubbelzinnig!’

‘Juist Daarom!’

En zo geschiedde. De Meisjesdoos werd de vrolijke doos van het Meisje van de Slijterij. Niet elke fles mag in deze speciale doos, daarvoor moet je als fles wel aan een aantal voorwaarden voldoen.’

Ik ben in blijde verwachting van deze bijzondere doos met speciale flessen wijn erin. Voor de gelegenheid heb ik een doosje alcoholvrij besteld. Tot ergernis van Beer. ‘Wat heb je nou gedaan? Vijftig euro voor wat flessen limonade? Wijn is juist wijn omdat er alcohol in zit!’ Ik begrijp zijn kwaadheid maar dit doosje is nou eens helemaal voor mezelf. Het heet niet voor niks de Meisjesdoos. Ik wil niet altijd alcohol en ook niet altijd cafeïne trouwens.

Paintball

Justus komt thuis van een feestje. Hij is wezen paintballen en superenthousiast. ‘Mam mag ik dat ook met m’n feestje?’ Toen hij twaalf jaar werd zijn we met een groep kinderen wezen lasergamen. Een prijzig verjaardagspartijtje maar als afsluiting van de basisschool een leuke happening. Dit is nog een tikkeltje duurder maar lijkt mij van hetzelfde laken een pak. ‘Nee mam, dit is veel gaver. Je voelt het echt.’ Ik kijk hem niet begrijpend aan terwijl hij zijn mouw opstroopt. ‘Kijk, hier ben ik geraakt’. Ik zie een rode schroeivlek op zijn bovenarm en vraag of het zeer doet. ‘Nee, valt wel mee, dat is juist cool. Je voelt zo echt dat je beschoten wordt. Ik heb zelf iemand neergeschoten en toen kwam het kogeltje op zijn hand. Hij had echt een wondje.’ Ik begrijp even niet wat er cool aan is om je lijf te verwonden maar aan zijn stralende ogen te zien, moet het een geweldige ervaring zijn geweest. Ik weet niet of ik hier blij mee moet zijn. Zijn dit nu de ‘real life’ ervaringen van de jeugd? Hij benadrukt nog eens dat lasergamen eigenlijk flauw is omdat je alleen pieuw pieuw hoort en daarna ben je af. Hier koop je echte kogels en laadt een geweer. Nou ja, kogels, het zijn bolletjes die met boter ingesmeerd zijn. Dat verzacht de boel nog een beetje. Als je schiet hoor je wel echt zo’n ratelend geluid krrrtderktrdtket . Een slimme spelstrategie is aanbevolen want als de kogels op zijn, ben je uitgespeeld. Ter bescherming krijgen de jongens wel een helm met veiligheidsbril en een pak aan. Toch kunnen die kleine kogeltjes door kieren in contact komen met de huid. Justus heeft er geen enkele moeite mee en lijkt zelfs tros op zijn verwondingen. De volgende ochtend in de badkamer vraag ik het nog een keer: ‘Heb je er last van?’ Glunderend: ‘Nee joh, helemaal niet.’

Antonie Kamerling

Het nieuws slaat in als een bom. Acteur Antonie Kamerling (44) is overleden. Ik ben thuis vanwege de schilders en zet koffie voor ze. Om het beeld van de gelukkige huisvrouw compleet te maken kijk ik met mijn drie kopjes cappuccino even naar Koffietijd van RTL4. Plotseling wordt de uitzending onderbroken en vertellen presentatrices Loretta Schrijver en Quinty Trustfull met verstikte stem dat Antonie Kamerling is overleden. Hij is jarenlang acteur geweest in de soap Goede Tijden Slechte Tijden, een programma van RTL4. Ze breken de uitzending af en het beeld staat een half uur ingeschakeld op de witte villa van waaruit de uitzending plaats vindt. Ik schakel gauw naar Twitter waar het nieuws bij de Trending Topics hoort. #RIPAntonie stroomt vol met condoleances. In de zijlijn van blogs en nieuwssites zie je direct advertenties opduiken van Bol.com met reclame voor de cd en dvd van Antonie Kamerling. De één zijn dood is de ander zijn brood. Beetje bij beetje sijpelt meer nieuws door. Het blijkt geen gewoon overlijden te zijn maar een zelfmoord. Antonie leed al jaren aan depressies en pleegde soms roofbouw op zijn lichaam door keihard te werken. In een interview met Mind Magazine zegt hij begin dit jaar: ‘Ik heb een paar keer een grote dip gehad. Depressief wil ik niet zeggen, eerder een diep dal.’ De reden voor zijn grote dip, was zijn zware rol in de musical Sunset Boulevard. ‘Hel op aarde, zo voelde het de laatste drie maanden. Ik had sinds augustus consequent zes dagen per week gewerkt, met al mijn inzet. Ik had de hoofdrol in de musical Sunset en ik was daarin onervaren. Ik was geen vader, geen partner en voor mezelf was ik er ook niet meer.’ Op zijn Twitteraccount is tussen de regels door ook te lezen dat Antonie leed aan sombere buien. Zo twittert hij op donderdag 2 september naar aanleiding van zeven afgewezen castings dat jaar: ‘Nou, ik wil eigenlijk stiekem tot december niet werken, hier in huis orde op zaken stellen en een beetje chillen. dus. Zodoende’. En: ‘Jazeker: ik wil heel graag maar niet nu. Ik probeer tot december even niets te doen...groeten.’

Albert Verlinde, zijn zwager bevestigt zijn zelfmoord. Gister heeft hij het besloten en vannacht heeft hij zijn daad uitgevoerd. Ik denk gelijk: waren zijn kinderen thuis? Lagen die gewoon boven te slapen? Wat moet je dan diep zitten om tot zo’n definitieve daad te komen. Ik vind het zo erg voor zijn kinderen Vlinder en Merlijn. Die kinderen zijn voor het leven getekend. Hun papa heeft ze in de steek gelaten. Iets anders kan ik er niet van maken. Blijkbaar waren zij niet de moeite waard om voor te blijven leven. Een slechtere start  van een jong kinderleven is nauwelijks denkbaar. Dit klinkt veroordelend. Ik respecteer zijn beslissing maar kan me er ook kwaad door voelen. Waarom heeft niemand die knappe vent met zijn blonde lokken kunnen helpen? Met inzicht, wijsheid of wat dan ook. Was de tragische film uit 1993 een voorbode? Antonie Kamerling speelde met Olivier Tuinier in 1993 de hoofdrol in de film ‘De kleine blonde dood’ van Jean van de Velde naar het gelijknamige boek van Boudewijn Büch. In de film verliest vader Valentijn (Antonie) zijn blonde zoon Mickey door zelf in te grijpen. Als Micky in coma ligt, besluit de vader hem uit zijn lijden te verlossen.

In het echte leven is het nu omgekeerd. De zoon verliest zijn blonde vader.

Machteloos.